Choose your language

English (32) Deutsch (22) Español (12) Português (8) Slovak (7) Hungarian (6) Croatian (5) Française (4) Czech (1) Italiano (1) Romanian (1)

Saturday, January 15, 2011

Estilos y formas - Spanish


Estilos y formas - Spanish


Este texto fue escrito originalmente hacia 1998 y revisado en 2001. Esta es la versión revisada. Fue publicado en Internacional Bonsai. Este artículo se publicó en la temprana lista del CIB en internet. Hubo mucha controversia. Fue prejuzgado por personas que dijeron que se trataba de un intento inútil. Hoy en día, unos 10 años más tarde, parece un poco anticuado, pero ahora la terminología es aceptada por muchos.

Estilos y formas
Un intento revisado para la clasificación

por Walter Pall
Traducción: Pedro Herrera

Si nos fijamos en los estilos tradicionales del arte encontramos, por ejemplo, el romano, el gótico, el renacentista, el barroco, y una serie de estilos modernos. En todos estos estilos se construyeron iglesias, edificios oficiales, viviendas particulares, etc.; se hicieron pinturas y esculturas. En cada uno de ellos se puede ver claramente que pertenecen a una categoría, pero se hicieron en diferentes estilos. Una iglesia pudo construirse en estilo gótico o en estilo renacentista, pero siempre era una iglesia. No hay un "estilo de la iglesia". Hablamos del estilo para denotar las características comunes de las obras de arte de una época, de una región, de un artista o de un grupo de artistas. Se trata de un término abstracto que ayuda a clasificar el arte. Estilo significa el "enfoque" a un tema y no una categoría. En pintura no existe el "estilo de hombre de pie" o el "estilo de mujer en una silla". Si uno se pone frente a una pintura y pregunta: "¿de qué estilo es?", la respuesta nunca sería "hombre sentado" . Estas son las formas o géneros, que se pueden pintar en numerosos estilos diferentes (por lo general bien documentados y descritos), pero el tema siempre será reconocido en su forma.
En bonsái no es diferente, pero la terminología común mezcla estilos y formas. Un bonsái "vertical informal" se puede diseñar de muchas maneras distintas que pueden variar considerablemente, pero siempre será reconocido como la misma forma. Tenemos una palabra para la forma, pero realmente no para los diferentes estilos, ya que la idea subyacente en general es que sólo un estilo, el clásico, existe. El uso de la palabra forma o estilo varía en la mayoría de las publicaciones de bonsái. A menudo, estas palabras parecen ser utilizadas como sinónimos.
Un estilo en el mundo del bonsái no es lo mismo que en el mundo del arte en general. Si bien estamos acostumbrados a esto, no es necesariamente correcto, ni es útil. Los orígenes de esto puede venir de las traducciones del japonés al inglés y otros idiomas. También puede provenir de los primeros autores de bonsái que sabían algo acerca de los bonsái, pero no tanto sobre la historia del arte, al igual que los primeros traductores. También podría ser que a los japoneses no les importara la terminología tanto como a nosotros. En "bonsái clásico de Japón" las palabras estilo y forma a veces se utilizan como sinónimos. En China, el término "escuela" se utiliza para indicar estilos diferentes. La palabra "escuela" se podría utilizar en este contexto por el término "estilo" como se hace referencia en este artículo. Alan Walker sugirió utilizar el término "escuelas de diseño", que derivan del Ikebana, que se ha extendido por todo el mundo y que, fuera de Japón, se han desarrollado varios estilos específicos, que van más allá del Ikebana tradicional, que son reconocibles y tienen nombres. Los estilos se desarrollan y pasan de una fase temprana a una fase de alto nivel al final de una última etapa en la que las cosas se están convirtiendo en exageradas.
¿Por qué debería ser diferente en el bonsái que en todas las otras formas de arte?.
Quien ve un bonsái, quiere clasificarlo. Tradicionalmente queremos clasificar en un solo "estilo". Con muchos bonsáis se tienen problemas. Estos problemas han aumentado en la última década con el surgimiento de nuevos "estilos" o variaciones de "estilos". Personas de diferentes culturas practican el arte del bonsái y aportan nuevos detalles e incluso nuevos "estilos" que ni siquiera tienen un nombre todavía. El arte del bonsái se ha extendido actualmente por todo el mundo, se introducen nuevas especies que no son tradicionales todavía. A menudo nos encontramos frente a un bonsái y encontramos que es muy difícil o imposible asignarle un "estilo". ¿Es esto un bonsái defectuoso, o es que nuestro esquema de clasificación es incorrecto y necesita mejorar?
Hay que diferenciar entre estilos y formas en el arte del bonsái. Ambos son de uso común como si fueran lo mismo.
La forma se decide por lo que resulta más evidente a primera vista al espectador. Esto no es diferente de las categorías tradicionales japonesas. Lo que es diferente en este esquema que se propone es que un bonsái puede tener varias formas al mismo tiempo. Esto no es realmente nuevo, siempre fue así, pero nunca se reflejó claramente en la clasificación tradicional. Las formas pueden ser diferenciadas en categorías de la siguiente manera:
Según la dirección del tronco: vertical formal, escoba formal (una forma de subvertical formal), vertical informal, escoba informal, inclinado, cascada (completa y semi).
Según el número de troncos: tronco único, multitronco o grupo.
Según la tendencia de la copa: a un lado (azotado por el viento), ramas en ambos lados.
Según el medio de plantación: en maceta, sobre piedra, sobre losa, en roca, sobre roca, con raíces sobre el sustrato de la maceta.
Según el aspecto estacional: árbol de invierno (sin hojas) y árbol de verano; puede ser de flor o de fruto.
Según el espesor del tronco en comparación con la altura del árbol: tronco delgado (llamado "estilo" Literati, hasta el momento), tronco normal o tronco grueso.
Según la cantidad de madera muerta utilizada en el diseño: mucha madera muerta (llamado estilo de madera dominante, hasta ahora), poca o ninguna madera muerta.
Hay más categorías aún por definir o descubrir. Charles Ceronio realizó la tarea de recopilar y describir minuciosamente todas las forma imaginables. Ha detectado un buen número que todavía no forman parte del vocabulario común del bonsái.
Esto no significa dejar obsoletas las formas o "estilos" japoneses bien conocidos. Todos están incluidos en este esquema. La diferencia es sólo que se les ha dado un orden más lógico y se han añadido algunas otras formas. Es perfectamente correcto seguir utilizando los términos tradicionales japoneses, pero no es necesario y no hace la clasificación más clara.
Todos los aficionados serios de bonsái son conscientes de las normas de diseño de las formas principales. A veces se producen irritaciones cuando no se respetan estas normas e incluso cuando se citan de forma diferente por distintos autores. Lo que muchos no saben, es que la norma de una forma se ve influida por el estilo general que se utiliza. Las normas para el diseño de bonsái en cierta medida cambian de acuerdo con el estilo aplicado. Por lo tanto, si uno opta por trabajar en el estilo clásico y quiere diseñar una conífera vertical informal, aplica las reglas japonesas bien conocidas. Si uno quiere trabajar en estilo contemporáneo, las reglas son diferentes, pero generalmente no están (todavía) bien definidas. Esta es la idea central de todo este esquema: !las reglas de diseño de una forma dependen del estilo subyacente elegido!
En "bonsái clásico de Japón" se hace una clara distinción entre lo que se denomina enfoque "visual" y "abstracto" de bonsái. El enfoque visual hace hincapié en el aspecto objetivo y la forma del bonsái. Esto ha predominado entre los japoneses y en todo el mundo occidental. La forma en que un árbol crece y la forma en que se ha formado en una composición artística, en términos estéticos, la forma y el diseño son la ocupación principal del enfoque visual. Por otro lado está el enfoque abstracto a la apreciación de los árboles en miniatura y paisajes, un enfoque que, si bien encuentra el placer en los objetos mismos, rechaza firmemente la preocupación excesiva con, o la insistencia en, las formas o los aspectos. Está menos preocupado por la apariencia física de los bonsáis que con su espíritu. Hablar de aproximaciones visual y abstracta, no hace más que describir diferente énfasis en la apreciación, y los dos no son mutuamente excluyentes. Este concepto, descrito en una publicación oficial de la Nippon Bonsai Association es más o menos lo mismo que la distinción entre forma y estilo como aquí se describe. La forma es la parte visible de un bonsái, el estilo es lo referente a la filosofía, al espíritu del árbol. Lo primero es el estilo, el espíritu, luego viene la forma.
Hay cuatro categorías de estilo (pero hay aún más por definir):

Clásico y Contemporáneo
Clásico: Este es el estilo que se asocia comúnmente con los "buenos" bonsáis. Estos son los árboles que se ajustan a las normas japonesas bien conocidas. Por lo general son ligeramente expresionistas y abstractos. Esto significa, que el diseñador no trata de dar la impresión de un árbol real, sino más bien tiene un sentimiento interno del árbol ideal, que él expresa. Esto siempre se aplica a las coníferas. Los árboles de hoja caduca son a menudo naturalistas y menos expresionistas. Un buen artista clásico es visto como alguien que utiliza (copia) las formas clásicas y se ajusta a las normas clásicas en la medida de lo posible.
Yuji Yoshimura ha dado un excelente panorama histórico del desarrollo del arte del bonsái. Según él, el desarrollo del bonsái clásico comenzó alrededor del año 1.600, con un primer período que duró hasta 1.800. El período medio clásico, desde 1.800 hasta 1.950, trajo un considerable refinamiento. El período clásico tardío dura desde 1.950 hasta hoy. En este período el refinamiento ha llegado a nuevas cotas. Yoshimura ve la mayoría de los bonsái que no fueron diseñados o mantenidos en Japón, fuera del grupo clásico, ya sea en el estilo neo-clásico o contemporáneo.
Está el estilo de bonsái clásico-temprano, que sólo puede estar en las formas que fueron aceptadas antes del siglo 19: vertical formal, vertical informal, inclinado, cascada, tronco único, multitronco, grupo y sobre roca. En el siglo 19 la forma Literati se introdujo en Japón. En el siglo 20 se desarrolló la forma de escoba formal.
Yoshimura ve la mayoría de los bonsái que se realizaron en una especie de moda clásica fuera de Japón, como de estilo neo-clásico. Estos son "los bonsái que se han creado sobre la base de la sensibilidad estética japonesa y los fundamentos de bonsái clásico, pero que van más allá del marco de los bonsáis clásicos del pasado y se han creado a través de la subjetividad del individuo".
El estilo clásico se está repitiendo en Occidente desde hace un par de décadas una y otra vez. No se le ha añadido nada, realmente. Las formas a menudo se convirtieron en un cliché estereotipado. Las reglas clásicas, que deberían ser realmente directrices, fueron seguidas, demasiado a menudo, rígidamente e incluso mal interpretadas. Se convirtió en práctica común diseñar árboles de hoja caduca como si se tratara de coníferas. Esto está tan extendido que un árbol de hoja caduca naturalista parece desagradable para la mayoría de los aficionados del bonsái occidentales. Se han acostumbrado tanto al alto nivel de abstracción de los árboles clásicos que un bonsái de aspecto natural parece extraño. Muchos aficionados del bonsái occidentales no son conscientes de que un gran porcentaje de los bonsáis de hojas caducas en Japón no se diseñan como una conífera, sino más bien en un estilo naturalista. Los "especímenes" de árboles que se exportan son, sin embargo por lo general, diseñados de una manera estereotipada. Esto se debe a que resulta más barato desarrollarlos de esa manera y el público occidental espera que se vean de esa manera. También las coníferas se diseñan frecuentemente con ápices cónicos en Occidente, que a veces es apropiado, pero más a menudo es un frecuente malentendido de las normas clásicas. La mayoría de los buenos bonsáis clásicos en Japón tienen ápices redondeados.
Así, el término neo-clásico se utiliza a menudo de una manera despectiva, es decir, un bonsái, que se diseña como un cliché, que es una copia de una copia de una copia. Y la calidad se deteriora con cada copia. Los bonsáis en cierto modo parecen todos iguales, como si se tratara de cortar con un molde para galletas, "bonsái galleta cortada".
Hay una tendencia en Japón recientemente a árboles de hoja caduca pesados en relación a la maceta. Especialmente, se ven enormes arces tridentes en macetas muy poco profundas. Un fenómeno similar es la exageración de un nebari poderoso. Hay algunos arces tridentes con un nebari que ha cruzado la frontera a lo grotesco. Estos son desarrollos extremos. Una maceta más superficial y un nebari más fuerte hacen al bonsái más potente. Así que esto es lo que se hace. Pero existe un punto óptimo, más allá del cual se empeora de nuevo. Es típico que un estilo artístico vaya a los extremos en un período posterior. El debate está abierto si estos arces tridentes grotescos son neo-clásicos o sólo muy tardo-clásicos.
El clásico es un período en la historia del arte en el que se llega a un cenit de desarrollo artístico. Un periodo en el que sólo se repite lo que se desarrolló en un período clásico, sin añadir nuevos aspectos, se llama clasicismo en la historia del arte, o neoclásico. En cierto modo se podría estar de acuerdo con Yoshimura y ver lo que la mayoría de los occidentales, en general, están practicando como arte del bonsái como neo-clásico. Este es un término peyorativo en cierta manera, que, sin embargo, expresa bien el sentimiento de algunos artistas que se están volviendo más y más alérgicos contra la apariencia clásica. Algunos incluso están empezando a ver los bonsáis clásicos como de moda antigua. Esto es normal durante un tiempo de cambio. Este estado de ánimo es necesario para empezar a cuestionar las tradiciones y para atreverse a hacer cosas completamente nuevas. No significa en absoluto que los bonsáis clásicos sean realmente anticuados. Clásicos, en el sentido de valor comprobado a través del tiempo; honorables y tradiciones desarrolladas, y un patrimonio a admirar; siempre significará esto para el sabio artista de vanguardia.
Habría que señalar aquí que los árboles chinos no suelen caer en lo que normalmente se llama categoría clásica, ya que este ésta es específicamente clásica japonesa. Los Penjings tienen su propia apariencia clásica, que ahora, cada vez más, vuelve a aparecer en los bonsáis contemporáneos occidentales. Los Penjings clásicos son mucho más naturalistas, impresionistas y, a menudo son trascendentales. Es interesante observar que los bonsáis modernos y contemporáneos, en China y otros países asiáticos, parecen crearse más de acuerdo con el estilo clásico japonés. Este es ciertamente el caso de los bonsáis en Taiwan, donde por ejemplo, uno puede ver bonsáis de Ficus extraordinarios que parecen un pino enorme; son neo-clásicos.
!Clásico y clasicista no son lo mismo!. Diccionario Webster: clásica: de primera o máxima calidad, clase o rango, una pieza de trabajo clásica; clasicista: perteneciente o relativo a un estilo de la literatura y el arte que se caracteriza por la conformidad con los tratamientos establecidos, el gusto, o las normas fundamentales, y por la atención a la forma con el efecto general de regularidad, simplicidad, equilibrio, proporción, y emoción controlada. Así que no es contradictorio decir que un bonsái verdaderamente de vanguardia, puede ser un ejemplo clásico del estilo contemporáneo.
Contemporáneo: El término "bonsái contemporáneo" se utilizó por primera vez por Yuji Yoshimura. Llamó a todo lo que no se incluyó en el estilo clásico y neoclásico desde la segunda mitad del siglo 19 como contemporáneo. No hay sólo un estilo contemporáneo, sino que hay varios, aún no definidos realmente, pero definitivamente existentes y diferentes. Es importante señalar aquí que los estilos clásico, neoclásico y contemporáneo conviven desde hace bastante tiempo. No se puede decir que un período termina, como el clásico, y los siguientes, como el neo-clásico o contemporáneo, le siguen.
El estilo que es utilizado por los artistas más progresistas en este momento también se podría llamar el estilo moderno. Un artista típico es Kimura. Ernie Kuo insiste en que Kimura trabaja de una manera clásica, pero sólo con las técnicas modernas. Luis Fontanills deja claro que Kimura se ha anunciado como un artista contemporáneo con una situación de vanguardia: "Pero en el futuro, el arte del bonsái debe ser expresado de una manera nueva, con un concepto más amplio. Nosotros, los artistas jóvenes de bonsái no debemos tener miedo de romper con la tradición, para que los objetivos sean los mismos. Si no, el bonsái se desarrollará como una mera curiosidad, pero no un arte. .... Puesto que estamos rompiendo con la tradición de muchos siglos, nuestros bonsáis pueden no parecer muy atractivos. Tal vez los críticos no se dan cuenta de que la ruptura va sólo a la forma, pero no la sustancia, ya que nuestro espíritu en el cultivo de bonsái sigue siendo el mismo:.. la bondad, la belleza y la paz ". Algunos llaman a Kimura el culmen del bonsái clásico, dicen que él ha creado árboles clásicos. Kimura ha diseñado muchos bonsáis clásicos en los años setenta y ochenta, pero difícilmente puede ser llamado un artista clásico, sin más. Muchas de sus piezas contemporáneas son puntos de referencia para la mayor parte de los bonsáis contemporáneos que ha diseñado. Estos árboles pueden ser llamados clásicos (nota: no clasicistas), ya que serán las piezas principales de este período actual.
Luis Fontanills dice : "Lo que me atrajo más del trabajo de Kimura ... fue su obra escultórica más exploratoria (también trabaja en el género clásico). Sentí una conexión con su escultura viva, y no lo vemos como extraño; después, de nuevo, he crecido con el arte moderno como si fuera un niño. Él ha ampliado los límites del bonsái y ha creado un estilo expresionista/abstracto que se ha popularizado (madera muerta y mucho movimiento), ya que es dinámico y poderoso. Él es parte del movimiento de vanguardia en el bonsái. Este tipo de expresión /estilo ha llegado para quedarse. Esto no quiere decir que el estilo tradicional /clásico vaya a desaparecer, pero se verá enriquecido por ello, como la vanguardia se enriquece con el pasado."
Un buen artista contemporáneo es visto como alguien que es creativo y se atreve a romper nuevos motivos, que utiliza las viejas reglas sólo si lo estima conveniente. La ruptura deliberada de las normas clásicas se está extendiendo entre muchos artistas en Europa y también algunos en los Estados Unidos; es considerado como un tema, por supuesto. Los árboles son mucho más expresionistas o impresionistas de lo que solían ser, tienen tendencia a convertirse en extremos de acuerdo a las viejas normas.
Contemporáneo no significa un estilo uniforme. La historia dirá que una de las muchas tendencias actuales se convertirá en un estilo en sí mismo. El estilo "Kimura" es el más conocido: coníferas muy poderosas, con enormes troncos gruesos en comparación con la altura del árbol. Una proporción de 1:3 (anchura del tronco frente a altura del árbol) se ha convertido en normal, lo que se consideraba grotesco. Estos árboles pueden ser llamados "bonsái sumo" por su aspecto fuerte y en cierta manera exagerado. El uso de la madera muerta es dominante. Muchos árboles parecen vivir con un 90% de madera muerta. Las formas son fantásticas, irreales, aunque a menudo se utiliza la madera muerta de crecimiento natural. Las copas son muy pequeñas, haciendo hincapié en la potencia del tronco y la madera muerta. Toda la copa retrocede en importancia. A menudo parece estar ahí sólo para mostrar que el árbol está vivo. La copa decora el tronco poderoso y la abrumadora madera muerta, y no de otra manera. En el estilo clásico la copa era la parte más importante, sustentada por un tronco impresionante y, a menudo decorado con madera muerta. La copa suele ser diseñada de acuerdo a la silueta. No es tan importante dónde se coloquen las ramas exactamente. Si no hay una rama donde debe estar, una rama se dobla hacia abajo, a veces en contorsiones incómodas que están cubiertas por el follaje. La primera rama se vuelve menos importante. Es más importante que el follaje se encuentre en la posición correcta. La copa a menudo tiene la forma de seta con capas insinuadas. Cuando se utilizan troncos delgados tienen una fuerte tendencia hacia la forma en balsa. Las formas del tronco llegan a formas extremadamente contorneadas y muy retorcidas que antes se consideraban grotescas.
El uso de macetas va en nuevas direcciones. Se prueban toda clase de macetas "raras" y formas de plantación. Tradicionalmente, los árboles plantados en las rocas ni siquiera estaban clasificados como bonsái. Ahora los árboles plantados en rocas, en construcciones de hierro oxidado (Farrand Bloch) e incluso en las estatuas y los cráneos (Nick Lenz), se consideran bonsáis. La tendencia es hacer desaparecer del escenario el tokonoma, y se encuentran nuevas formas. Salvatore Liporace presenta un alerce enorme situado en un tambor de aceite oxidado. Los objetos de acento clásicos son cada vez más a menudo sustituidos por otras cosas.
Las coníferas son generalmente diseñadas en estilo contemporáneo, abstracto y expresionista. Los árboles de hoja caduca son a menudo de cierto estilo naturalista e impresionista similar al estilo japonés clásico o también en un estilo que se parece mucho al penjing. Ahora está llegando a Occidente una tendencia también con nuevas especies y formas nunca vistas. Se podría llamar bien sea contemporáneo o neoclásico.
Es evidente que el nuevo espíritu liberal abre las puertas a todo tipo de extravagancias. Esta nueva libertad puede ser utilizada por un genio o por un idiota para declarar cualquier cosa como arte del bonsái actualmente. Pero abre las puertas, y las nuevas creaciones que se desarrollen tendrán que pasar la prueba de la historia del arte. Se dirá finalmente si algo que no ha gustado a todos a primera vista era un error o un gran avance hacia una nueva era. Este avance puede ser claramente visible para todos o sólo un detalle sutil. Ayuda mucho no tener que preocuparse por un sensei tradicionalista haciendo después su crítica de una manera tradicionalista. Por lo tanto, no es por casualidad que las nuevas creaciones en su mayoría proceden de zonas donde la influencia japonesa es mínima. Algunos incluso se sienten orgullosos de no haber tenido maestros japoneses y sienten que no están "corrompidos" por los patrones de diseño pasados de moda. Al mismo tiempo, el resultado puede ser una gran cantidad de "buenos intentos" o simplemente basura.
Si se habla de arte del bonsái contemporáneo, a menudo se presentan ejemplos de los árboles, macetas o exposiciones que parecen ser contemporáneos, pero son bastante antiguos. Se supone que esto demuestra que no hay ese tal bonsái contemporáneo. Sí, siempre es posible encontrar un árbol que se hizo en el estilo contemporáneo, únicamente que fue mucho antes. Hay muchos ejemplos de árboles que pudieran pasar como bonsái moderno de vanguardia. Por lo general, se acepta que los bonsáis contemporáneos comenzaron ya a finales del siglo 19 en Japón y continuaron conviviendo con el estilo clásico hasta la actualidad. También se pueden encontrar macetas que son bastante antiguas y aún así tan extremas como algunas de hoy en día. Esto es muy interesante, pero no cambia el concepto.
En el arte siempre hay gente creativa que intenta algo. En países con tantos profesionales del bonsái como Japón o China prácticamente todo se debe haber intentado antes. Pero la prueba es si a partir de entonces se convirtió en una tendencia o un movimiento. Por lo general, este no fue el caso. Tal vez el artista no fue conocido suficientemente bien, tal vez la pieza no era lo suficientemente buena de todos modos, a menudo, o que simplemente no era aún el momento. Si un nuevo estilo se convierte en una tendencia, entonces se deben considerar los ejemplos más recientes como puntos de referencia importantes. Si una tendencia no evolucionó a partir de esto, se archiva. La historia del arte está llena de ejemplos de este tipo que no prueban en absoluto que un nuevo estilo no sea nuevo. A veces puede ocurrir que un estilo que se inició y terminó en un callejón sin salida hace algún tiempo, es redescubierto y realmente despega.
Tomemos el impresionismo como ejemplo. El término impresionismo, o la pintura impresionista, describe un tipo de pintura que es difuminada y algo amorfa, a diferencia de lo que es lineal y siluetas claras. Se aplica a muchas épocas. El término impresionismo, sin embargo se aplica a un determinado estilo de finales del siglo 19 ... Ya había pinturas murales romanas que son claramente impresionistas. Esto demuestra que los estilos de alguna manera siempre están presentes, pero a veces se hacen dominantes en un momento determinado. ¿Por qué esto no es verdad para el arte del bonsái?
Para un artista trabajar en un estilo específico significa más que una simple decisión de hacerlo. Esto significa un cambio total de la mente, de una manera de pensar sobre los bonsáis y de hacer bonsái, alejándose de las tradiciones radicalmente. Es comprensible que los que (¿aún?) sostienen las tradiciones tengan grandes problemas en aceptar esto y por lo general son feroces enemigos del cambio. La historia ha demostrado que los jóvenes revolucionarios envejecen y luego defienden ferozmente su revolución contra los nuevos.
Si bien todos sabemos cómo juzgar bonsáis clásicos, la mayoría de los aficionados tienen problemas con la evaluación de las creaciones más contemporáneas. Sólo parece que éstos se encuentran fuera de los límites de las normas establecidas; sólo están fuera de los límites de las reglas establecidas para el diseño clásico. Como señala Lynn Boyd, siempre hay normas, de larga duración y las normas universales para juzgar, incluso la vanguardia. Un juicio puede pasar de la lista de las convenciones (normas) en el área largo tiempo establecida de las proporciones, el equilibrio, la textura, la relación de objetos, organización conceptual, como lo que podría denominarse elementos compositivos. Y Brett Johnson añade que no están bien definidas las reglas para juzgar la escultura abstracta que trata de formas geométricas, según las cuales puedan ser juzgados los bonsáis como forma de escultura. Incluso si no hay reglas, siempre es el artista el que debe tener alguna norma con la que crear. Puede que no sea capaz de verbalizar esa norma, pero incluso así, allí está.
Esto requiere mucho de los jueces, ya que deben ser flexibles y tener una base de conocimientos más amplia a la que recurrir. Debido a esto, los bonsái en la categoría de vanguardia/contemporáneos deben clasificarse en una exposición como tales y juzgados como tales. Esta es otra razón por la que la clasificación de vanguardia y tradicional debe seguir proponiéndose y difundiéndose; permite la existencia y la validación de estos bonsáis más radicales dentro de las exposiciones públicas formales.
¿A dónde llevará todo esto?. Se habla mucho sobre estilos de bonsái nacionales (occidentales) que se están desarrollando o que incluso ya existe. El nuevo espíritu liberal lleva a algunos a creer que uno debe esforzarse para crear un estilo nacional. Pero, ¿quién necesita eso y por qué?. Hay casos en que algunas especies de árboles crecen de una manera particular en un país. Se trata sólo de la necesidad de un estilo nacional o más bien la forma. ¿Qué tal un estilo "Liechtenstein"?.
La verdad es que mientras algunos países están progresando a mayor velocidad que otros, es muy poco probable que el resultado sean claramente estilos nacionales. Este fue el caso de las artes en momentos en que casi no había comunicación entre las naciones. Hoy en día con la facilidad de viajar y la comunicación diaria, ya sea en persona o a través de imágenes, a través de las fronteras nacionales es normal que cada uno aprenda de todos a través de todo el mundo. El resultado será más libertad y más estilos distintivos personales, sobre todo en Occidente. Colin Lewis no ve una homogeneización de los estilos de bonsái, sino una diversificación, tanto como los espíritus creativos eleven el arte.
Habrá más artistas que se sientan libres de hacer lo que ellos piensan que está bien y van a tener seguidores, creando así nuevos grupos que diseñen de una cierta manera a lo largo de todo el mundo. Ellos pueden tener más seguidores en algunos países durante un tiempo, pero esto, entonces no debería ser llamado estilo "nacional".

Naturalista y abstracto
Naturalista: Este es el estilo donde los árboles se diseñan de manera que se parezcan tanto como sea posible, a los árboles reales. Esto significa que se tienen que romper muchas reglas clásicas. A menudo, estos árboles son vistos como "matas" o materia prima por parte del público que aún no se acostumbra a ellas. Parece que es fácil diseñar un árbol naturalista, sólo dejarlo crecer. Esto no es cierto en absoluto. Un buen bonsái en estilo naturalista necesita mucha más consideración que uno abstracto. De lo contrario, realmente es sólo una mata.
En muchas discusiones en Internet se hizo evidente que a la mayoría de las personas les resulta difícil aceptar el término "naturalista". El sentimiento general es que es superfluo, porque todos los aficionados serios de bonsái intentan crear bonsáis de apariencia natural, al fin y al cabo. Nada podría estar más lejos de la verdad. La mayoría de aficionados del bonsái intenta crear bonsáis, que son tan ideales como sea posible, haciendo todo lo contrario de los naturalistas; son más bien árboles abstractos, idealizados. Otro malentendido es que la gente piensa que un bonsái naturalista es el que se deja como está, sin ningún tipo de diseño posterior. Este, por supuesto, no es el caso. Lynn Boyd propuso llamarlo estilo "romántico". Este sería un término que se entendería mejor por la mayoría de la gente.
Cualquier bonsái u obra de arte necesita un cierto grado de abstracción. El bonsái naturalista tiene un grado menor que el abstracto, pero aún lleva la mano del artista. Unicamente que el artista quiere que parezca que nunca fue tocado por mano humana. Si está bien hecho, puede parecer a la audiencia que no debería ser tan difícil, que podrían hacer lo mismo. Esto es similar a las personas que frente a una pintura abstracta moderna y dicen que esto lo podría hacer su niño. Bueno, si este es el caso, ¿por qué el niño no es famoso?.
Es interesante notar aquí que muchos artistas contemporáneos están o van hacia los árboles muy abstractos o muy naturales, hasta el extremo, en cualquier caso. A menudo se ha observado que muchos árboles clásicos de Japón son naturalistas y también la mayoría de penjings. En Occidente, esto parece ser revolucionario. Es sólo una reacción al diseño neo-clásico con adhesión servil a las normas que no fueron pensadas para ser utilizadas como una ley.
Tenemos que recordar que estilo en el contexto de esta clasificación significa: espíritu general de un bonsái, contrario a la forma, el aspecto de un árbol específico. Se puede adoptar bien una forma clásica y diseñarlo con los detalles naturalistas, creando así un bonsái naturalista, debido a la sensación general. Para muchas especies de árboles y sin duda para muchos árboles individuales las formas clásicas simplemente no encajan; por lo menos este es el sentimiento de algunos artistas. Así que han empezado a crear nuevas formas de árboles que antes no eran de uso general como bonsái. Vaughn Banting se ha atrevido a reproducir el aspecto natural del ciprés de los pantanos, que tienen una parte superior plana con varias copas en la naturaleza. El autor ha sido pionero en la forma de candelabro en coníferas. Muy a menudo árboles del estrato arbóreo son alcanzados por rayos y muere el tronco principal. Las ramas inferiores se convierten en uno o varios nuevos troncos que entonces parecen un candelabro. Otra forma que ha surgido para describir con precisión y representar los árboles que crecen en la naturaleza es el "estilo" Banyan para el Ficus. Los árboles Banyan crecen en climas tropicales y por lo general incluyen raíces aéreas que emergen desde el tronco y descienden de las ramas al suelo. En la naturaleza estas raíces funcionan para estabilizar al árbol y ayudarle a establecer su "territorio". Otro ejemplo es el "estilo" Baobab que se asemeja al crecimiento natural relativamente extraño de los árboles Baobab en África. En Sudáfrica los árboles baobab se diseñan como aparecen en la naturaleza, con sus enormes ramas que parecen gruesas raíces que se clavan en el aire.
Charles Ceronio menciona algunas formas más africanas, además de la forma Baobab, que él llama "estilo": La forma Pierneef: La acacia es un árbol que todos conocen en África. Crece con una típica, casi geométrica, copa semicircular, como un paraguas abierto. Otra forma es la Forma de Apice Plano, que a su vez es la forma típica de una especie de acacia que es común en las partes más cálidas de África y que actualmente se llama "acacia de ápice plano". La parte superior es muy plana y de hecho alguien de fuera de África podría considerarla grotesca. Pero todo esto es sólo una cuestión de lo que uno está acostumbrado a ver. Ceronio también define la Forma Bushveld o Natural, que es básicamente la misma que la escoba informal, o la Forma de Roble, que es la forma más común de árboles de hoja caduca . La Forma Ficus Salvaje es principalmente idéntica al "estilo" Banyan Americano.
La inmensa mayoría de los árboles de hoja caduca y muchas coníferas crecen en forma de escoba informal en la naturaleza, que por lo general tiene un solo tronco con alguna conicidad que muy pronto se extiende por varios troncos que crecen hacia arriba y otra difusión de las ramas hacia arriba cada vez mayor. El tronco y las ramas de esta forma se doblan. Cuando son rectos, se habla de la forma de escoba formal bien documentada. Es muy interesante notar que las reglas tradicionales de bonsái simplemente no tienen término para esta forma que es con mucho la más frecuente en la naturaleza. Cada aficionado al bonsái debe haberse preguntado alguna vez por qué se supone que no se diseñan los árboles como los que él ve enfrente de su patio. Los artistas contemporáneos de bonsái diseñan ahora exactamente de esa manera. Paul A. Ringo ha descrito esta forma que él llama "estilo de roble vivo" y se pregunta por qué no se utiliza con más frecuencia para las especies occidentales. Se puede ir más allá y también preguntarse por qué no se utiliza con más frecuencia para las especies asiáticas.
La forma de escoba informal podría tener una posición similar a la posición vertical informal o forma moyogi. Es muy difícil de creer que aún en 1955 en Japón parecía ser necesario alentar al público a usar esta "nueva" forma. Cuando los recursos naturales de materiales recolectados se habían reducido considerablemente llegó a ser normal crear bonsái de árboles de vivero. Estos fueron invariablemente de formas "ideales"; en su tiempo, la forma vertical formal demasiado a menudo fue el único ideal. Así que el consejo en "Una guía fácil para Bonsái" era: ".. la formación de los árboles individuales libremente de acuerdo con sus propias características, con el fin de plasmar al completo su aspecto especial". Esto condujo a la moda de tratar de diseñar cada árbol en forma vertical formal y por lo tanto la creación de clichés y repeticiones con lo cual todos parecían iguales y muchas veces no apta para las especies utilizadas. Parecía ser necesario dejar claro a la gente que los troncos no fueran rectos, tendrían que doblarse; las ramas no tenían que ser rectas, y siempre en la posición ideal, que tendrían que tener curvas y pliegues.
Es difícil de creer hoy que la forma vertical informal necesitó estímulo especial no hace mucho tiempo. Actualmente es la forma más común y popular. La forma de escoba informal podría seguir el mismo camino. No es nada más que una variación de la forma vertical informal, en la que la mayoría de las ramas aparecen a un nivel y las ramas, en general, tienen una fuerte tendencia a crecer hacia arriba, una forma que se encuentra en la mayoría de los árboles de hoja caduca en la naturaleza.
Naturalista y natural no son lo mismo. Un árbol naturalista, se puede crear con métodos de diseño muy artificiales. Es bastante posible tener un árbol con madera muerta totalmente artificial que fue creado tan bien que se ve absolutamente natural. También es común alambrar un árbol al 100% y con cuidado poner cada rama en su sitio de forma que el árbol se vea muy natural. Esta es una de las paradojas del bonsái.
Como ha señalado Colin Lewis no debemos olvidar que los bonsái son una pequeña fracción del tamaño de sus semejantes naturales, por lo tanto, deben ser más simples en estructura y forma. Las características sobresalientes se deben mejorar y eliminar irrelevancias. Por lo tanto, simplemente no es posible copiar un gran árbol. Un bonsái no transmite necesariamente la apariencia exacta de un árbol natural, sino la sensación que uno siente cuando lo ve. Los artistas más hábiles magnifican la sensación presentándonos sólo aquellos elementos que la crean. Uno puede crear esta sensación por la simplificación y la idealización del árbol, por lo que lo convierte cada vez más abstracto. Entonces es un bonsái más bien abstracto. También se puede crear esta sensación utilizando las formas naturales y los detalles, entonces se convierte en un bonsái más naturalista. Pero aún está muy lejos de una copia directa de un árbol natural, sigue siendo un tanto idealizada y, por tanto abstracto, pero menos que la primera.
Sería un error pensar que es más fácil crear un buen bonsái naturalista que uno abstrato. Exactamente es cierto lo contrario. Un bonsái naturalista representa un ideal, un árbol natural típico. Lo que es normal, obviamente debe ser fácil de crear. Pero al igual que un movimiento elegante, en la danza o en atletismo, es engañoso en su simplicidad. Parece tan fácil ... hasta que tratas de copiarlo. Entonces la aparente sencillez se desenmascara para revelar bastante complejidad. Hay que tener en cuenta que un bonsái siempre es abstracto en cierta medida. Los bonsáis clásicos son bastante abstractos. Hay también reglas conocidas o directrices que nos dicen cómo crear un árbol clásico, abstracto. Pero hay muy pocas reglas escritas que nos digan cómo crear un árbol naturalista. La solución no es dejar que crezca el árbol, cortarlo y dejar que crezca de nuevo. Así, con el seto estándar y el método de dejar crecer se obtiene un árbol podado. Pero depende en gran medida de cómo fue podado el árbol . Bien puede convertirse de esa manera en un árbol abstracto. Reiner Goebel pregunta: "el bonsái surgió de plantas "naturales" o "naturalistas", hace algunos miles de años. Se tomó todo este tiempo para llegar a su actual estado de refinamiento. ¿Y ahora usted desea retroceder en el tiempo?" No, en absoluto. Esto es lo que significa: "Deténgase un momento y piense lo que está haciendo. El Bonsái es el arte de dar a un pequeño árbol en una maceta la apariencia de un gran árbol, o use cualquier definición similar. Actualmente, ¿qué hace la mayoría?. ¿Están buscando a los árboles grandes, naturales y tratando de llevar ese sentimiento a su bonsái'?. ¿O están buscando en los libros de bonsái las reglas y tratando de copiar las obras maestras de bonsái y aplicando las normas?. Esto último es el caso. ¿Qué tal un pintor que pinta personas, que va a museos, estudia libros, se esconde y pinta lo que SABE que debe ser pintado. Cuando camina por la calle él ve gente real, pero ni durante un segundo pasa por su mente que podrían ser utilizados como modelos. La gente real no se ajusta a las normas que esta persona ha aprendido sobre la gente "ideal". ¿Cambiar a la gente real o cambiar las reglas? "
Como John Naka ha señalado en repetidas ocasiones y muestra en sus famosos libros, los aficionados al bonsái no pueden mirar lo suficiente a los grandes árboles naturales para obtener inspiración para su arte. Lisa Kanis se ha dado cuenta de que los bonsáis influyen en la manera como se considera a los árboles en la naturaleza y no al revés. Esta es una observación interesante y explica por qué a tantos aficionados del bonsái les gusta mirar a los árboles y sus fotos, sólo para regresar y diseñar su bonsái para que se parezca a los bonsáis en vez de a los árboles naturales. En las discusiones en Internet es señalado reiteradamente que, si bien una imagen de un árbol en la naturaleza puede parecer hermoso a la mayoría de las personas, esto no significa que se viera bonito como bonsái. Lo que significa de verdad es: !si se rompen algunas reglas clásicas de bonsái!. ¿Qué te parece: una persona que parece hermosa a la mayoría de la gente no se ve hermosa en una pintura. Lo que significa de verdad es: si no se ve como el ser humano "ideal". ¿Cómo se puede conseguir tal lavado de cerebro?. Esto va tan lejos, que el bonsái que la gente ve como la imagen de un árbol natural que rompe con algunas reglas de bonsái, pero que se considera más bello por la abrumadora mayoría de la gente común, se llega a decir que no es un árbol bonito. No se dan cuenta que están aplicando las normas de bonsái neo-clásicas a un árbol natural y juzgándolo según éstas, en lugar de utilizar su sentido común y cambiar sus reglas de acuerdo a la realidad.

Una subcategoría del estilo naturalista es el estilo romántico. Los diseños en este estilo conducen el lado naturalista al extremo; trata de captar un árbol hermoso o paisaje también con la inclusión de accesorios como piedras y figurillas. Ejemplos son los penjings "agua y tierra" de Qingquan Zhao y algunas creaciones de Nick Lenz.
Abstracto o idealista: Crear cualquier bonsái u obra de arte significa un cierto grado de abstracción. Esto simplemente significa ir más allá de la apariencia naturalista. Mucha gente piensa que abstracto significa algo que no se reconoce. Esto no es cierto, es sólo una cuestión de grado. En lugar de la abstracción también se podría decir idealización. Se toma un árbol y se hace más ideal, por lo que es más hermoso. La pregunta es sólo hasta dónde llegar. La cuestión es también si se hace más hermoso y según qué gusto.
En el estilo clásico las coníferas están por lo general en un estilo abstracto, parecen un árbol natural, sólo que más ideal. La forma de la copa está idealizada, el tronco y el nebari son perfectos y las capas de ramas están bien definidas, con bordes limpios.
La abstracción puede llegar mucho más lejos en el estilo contemporáneo. Esto es cuando el diseño ha renunciado a tratar de seguir las formas naturales. Aunque siempre es un árbol vivo parece un árbol de otro planeta. La madera muerta se parece más a una escultura que madera muerta natural. Las copas se diseñan sólo para mostrar que el árbol está vivo. Las copas uniformes, pequeñas, que a menudo utiliza Kimura, van en esta dirección.
El árbol ideal es el arquetipo de un árbol, o un icono que el espectador reconoce como tal. Esto significa que el espectador debe tener la misma o similar idea de lo que es ideal para apreciar inmediatamente el bonsái. Con el bonsái clásico el espectador o bien siempre ha tenido un icono similar en su mente o bien ha aprendido a ver el arquetipo clásico como ideal.
Los artistas contemporáneos están utilizando materiales cada vez más extremos para formar bonsáis extremos. Hoy en día el aspecto más retorcido y fantástico, es el mejor. Esto significa que los artistas han cambiado la idea de un árbol ideal por un árbol extremo. Están buscando el material formado extremadamente que les permita hacer su diseño abstracto.
Esto no es un desarrollo totalmente nuevo en la historia del bonsái, es solo una novedad en las últimas décadas. Durante el período Edo (1603 - 1868) hubo un número considerable de modas de bonsáis retorcidos de formas fantásticas. Estos fueron mal vistos más tarde y hoy se están volviendo a poner de moda.
Abstracto y artificial no es lo mismo. No es necesario crear artificialmente un bonsái abstracto. En cuanto el árbol parezca algo estilizado, es abstracto. Si parece irreal, no de este mundo, como una escultura, es que es muy abstracto. Partes del árbol, o su totalidad, pueden ser naturales.

La madera muerta creada de forma natural, que no ha sido tocada por ninguna herramienta puede hacer que un sea bonsái abstracto si la apariencia es extrema. Un tronco que se formó por la naturaleza y se contorsiona y retuerce puede ser material para que un destacado bonsái sea abstracto. Esto es difícil de entender, pero hay que recordar que un bonsái no es una réplica de un árbol, sino una imagen, un icono de un árbol. Es clásicamente el icono de un árbol ideal, que es "normal", un árbol "natural". Esta imagen puede ser muy cercana a la realidad, entonces el bonsái es naturalista. La imagen puede estar más lejos de la realidad y, entonces el bonsái se vuelve más y más abstracto. En un punto la imagen no representa un árbol "natural, ideal", sino un árbol extremo, un árbol que es tan extremo, que no puede presentarse como típico.
Se puede imaginar una línea que se divide por la mitad. A la izquierda está lo naturalista, a la derecha lo abstracto. El que está en el punto extremo más alejado en la línea es absolutamente naturalista y en el otro extremo, un árbol absolutamente abstracto. Si alguien lleva el estilo naturalista al extremo, está haciendo matas y plantas en una maceta. En el otro extremo, si alguien lleva la abstracción hasta al límite, lleva un árbol a una maceta y lo poda en un triángulo escaleno perfecto, como se practica a veces. Ambos extremos probablemente no se consideran buenos bonsáis. La verdad está en algún lugar intermedio de esta línea, con naturalistas a la izquierda y abstractos a la derecha. Un bonsái específico nunca estará en el extremo de esta línea, sino en algún punto intermedio. El estilo que tenga depende de si se está más cerca del naturalista o del extremo abstracto. Todo lo que cuenta es la apariencia de los bonsáis. Un árbol muy naturalista a menudo se considera que no es un bonsái, sino un trozo de materia prima por parte del público. De la misma forma un árbol bastante abstracto a menudo no se considera tanto que sea un bonsái, sino más bien una escultura. Ambas creaciones se encuentran en dos extremos opuestos.
No hay ninguna diferencia en si la apariencia fue creada por el hombre o por la naturaleza. Por lo tanto, es perfectamente válido a veces llamar a un bonsái que se puso en una maceta más o menos inalterado, ya que se encontró en la naturaleza, un bonsái abstracto. Por otro lado, un árbol que estaba alambrado completamente y formado con una gran cantidad de madera muerta que se creó completamente artificial puede ser un bonsái naturalista.
Muchos aficionados al bonsái tienen problemas con lo que ellos llaman "excesivo" uso de la madera muerta y formas muy retorcidas. Ellos simplemente no quieren seguir al artista en su grado de abstracción. A menudo se dice que esto viene de la falta de exposición a los árboles silvestres muy viejos. Se pueden mostrar imágenes de árboles naturales que crecen en forma extrema e incluso probar que el bonsái en cuestión era más del 95% formado de la manera en que aparece en la naturaleza. Esto no ayuda, porque el bonsái es todavía abstracto en algunos extremos, porque no se parece a un árbol típico, sino un árbol extremo. El hecho de que se tenga que demostrar a la gente que estos árboles existen realmente en alguna parte, es prueba suficiente de la naturaleza abstracta de la creación. No hay necesidad de probar que un arce ideal, agradable y crecido naturalmente, un arce típico, existe.
Pius Notter ha sido pionero en el estilo abstracto en Europa. Ha utilizado el material natural que se puede encontrar en los Alpes en formas fantásticas para crear bonsáis expresionistas abstractos. En un principio se le acusó de no crear imágenes de los árboles, sino más bien esculturas. Esta es una reacción típica de un grado de abstracción que el público no siempre quiere seguir.
La naturaleza no tiene árboles abstractos. La naturaleza puede crear materiales extremadamente formados que se pueden llamar grotescos, enanos, retorcidos o lo que corresponda. El artista selecciona este material y lo utiliza para un árbol artístico. Sólo entonces se convierte en abstracto. Incluso si el artista decide no cambiar en absoluto lo que la naturaleza ha hecho se le puede llamar abstracto si forma parte del arte.
Es evidente que en el bonsái contemporáneo, los árboles extremos están cada vez más de moda. Mientras que un bonsái tiene que parecer un árbol "normal" de alguna manera en el estilo clásico, no parece que importe mucho más. Un árbol normal se considera un árbol aburrido. Algunos artistas buscan los materiales más extremos para formar los bonsáis excepcionales. A menudo se trata de material que hubiera sido considerado no apto para bonsái hace algunos años. Actualmente un tronco a menudo no puede producir suficientes giros y torceduras. Si la madera muerta hace una triple voltereta se considera excelente. Pero entonces, algunos artistas no pueden entender por qué el público no quiere que siga con su grado de abstracción en lo que consideran destacados bonsáis.
A los artistas contemporáneos les gustan las creaciones bastante abstractas. Es mucho más fácil parecer un gran artista cuando se diseña un bonsái extremo con atractivo "artístico", que es lo mismo realmente que un alto nivel de abstracción. El esfuerzo creativo de una obra más abstracta es generalmente mucho más evidente, aunque sólo sea de su desviación de la norma. Sin embargo, el truco para el éxito es ocultar estos esfuerzos creativos para que la figura del árbol sea el reclamo más que la estilización. Es en cierto modo una lástima que el bonsái naturalista no se vea tan artístico y por lo tanto no atraiga a muchos grandes artistas del bonsái.
Impresionista y expresionista
Impresionista: En pintura, la mayoría de la gente cree que el impresionismo se relacionó con una nueva forma de tratar la luz y el color en las últimas décadas del siglo 19. Realmente era más que eso. Antes del impresionismo, los pintores pintaban lo que habían aprendido a pintar, lo que se les había enseñado a ver. En la tradición de la pintura académica iban a estudiar en edificios con luz parcialmente artificial y luego pintan paisajes y personas no como parecen en realidad, sino como el pintor había aprendido. Los impresionistas buscaron lo que realmente podían ver y pintaron exactamente eso y no lo que los académicos presionaban a pintar y cómo hacerlo. Ellos rompieron con la tradición y pintaron sus impresiones con los ojos y la mente abiertos para refrescar la realidad, y no lo que se esperaba; temática de objeto tradicional y el método de pintarlo. Esto significaba que habían surgido todo tipo de nuevas formas de ver y de expresión; aparecieron colores que de alguna manera se habían pasado por alto anteriormente. También pintaron las formas que vieron y no las que habían estudiado y aprendido a pintar.
Bastante parecido sucede en el arte del bonsái. En lugar de diseñar un bonsái de acuerdo con las directrices bien conocidas como uno sabe que "deben" parecer, se trata de captar el sentimiento de los árboles reales. Entonces la forma se convierte en menos importante que el aspecto general. Esto está en fuerte contraste con el estilo de bonsái clásico que se basa más o menos sólo en la forma "correcta" de los detalles para formar en definitiva el aspecto "correcto" de una forma específica. En el estilo de bonsái impresionista el artista trata de diseñar el árbol para que la impresión de lo que ve se refleje en los árboles naturales. Un bonsái impresionista quiere parecerse a un árbol en lugar de a un bonsái estereotipado. Son típicas las formas de las ramas que están próximo a lo natural frente al rígido y super cuidado aspecto de las ramas clásicas. También se encontrarían en este estilo las formas del tronco poco comunes, características como agujeros, grietas y ramas hacia arriba. Los árboles se forman de la manera en que crece la especie en la naturaleza. Un abeto parece un abeto.

El nuevo estilo es especialmente evidente en los árboles de hoja caduca. Nunca se forman para parecerse a una conífera. Los árboles impresionistas suelen ser también árboles naturalistas, pero no necesariamente. Un árbol con retraso en el crecimiento natural con giros extremos y madera muerta excepcional puede convertirse en un bonsái que es muy abstracto y al mismo tiempo muy impresionista. Es la parte natural del árbol lo que lo hace impresionista.
Dos formas tradicionales bien documentadas son impresionistas en la naturaleza. La forma de escoba formal es una réplica exacta de lo que parece un árbol de Zelkova si le dejamos que crezca como un árbol aislado en un parque. El uso de este estilo en la especie es impresionista y naturalista. Si se utiliza la forma escoba formal con tronco y ramas rectos para un arce, sería más abstracto, pero todavía naturalista. Ahora se ha convertido en un icono o estereotipo. Si se usa en una conífera, es abstracto y expresionista y en conjunto probablemente no es un bello bonsái en absoluto. La forma de escoba informal con el tronco y las ramas dobladas sería impresionista y naturalista para arces y gran número de otros árboles de hoja caduca.
La forma azotada por el viento también es muy impresionista en la naturaleza. Si se hace bien, da la sensación maravillosa de soplo del viento a través de cada hoja y rama. Generalmente se hace, sin embargo, demasiado abstracto, por lo que el movimiento parece estar congelado y no natural. La forma "creciendo hacia la luz" es similar, pero una versión contemporánea impresionista de la forma "a un lado". El árbol crece hacia fuera de un hueco oscuro o un acantilado directo hacia la luz y crece hacia un sólo lado. Esto es más activo y suele ser más convincente que la forma azotada por el viento.
Expresionista: El expresionismo se ve en fuerte contraste con el naturalismo e impresionismo. No quiere copiar la realidad, sino que quiere mostrar su reacción a la realidad. Este es el estilo donde el artista tiene una imagen interior de un árbol ideal en general (sobre todo, pinos) o un árbol ideal de una determinada especie. El diseño sigue este ideal en vez de lo que muchos árboles parecen realmente en la naturaleza. A veces, este ideal se impone sobre el material que simplemente no es adecuado para él. Un árbol expresionista por lo general se quiere parecer tanto como sea posible a un buen bonsái tradicional /clásico. Los árboles clásicos y neoclásicos, por lo general son expresionistas. Los árboles de hoja caduca que se parecen a una conífera son ejemplos típicos del estilo expresionista; tratan de retratar un "Concepto de Arbol Iconográfico" que se basa en la tradición del bonsái clásico.
Muchos artistas se aburren con la repetición de un mismo árbol ideal una y otra vez y buscan nuevos ideales. Tienen tendencia a crear formas más extremas y próximas a lo grotesco y vulgar. El expresionismo por lo general acompaña al estilo abstracto, pero no necesariamente. Se puede diseñar un bonsái que es bastante naturalista en el estilo expresionista. Nick Lenz ha realizado árboles muy naturalistas establecidos en estatuas de duendes o en cráneos reales, espinas o cerámica manufacturada. Esto es realismo fantástico, que es surrealismo. Esta yuxtaposición inesperada de un árbol naturalista/impresionista y un recipiente inusual, que se carga con un significado emocional fuerte, es surrealismo en bonsái.
El artista de bonsái impresionista quiere dar la sensación de un árbol de verdad, quiere "mostrar la verdad", mientras que el artista expresionista quiere "inventar la verdad". La verdad inventada es mejor que la verdad real, al menos es así para el expresionista.
Trascendental y Material
Trascendental o metafórico: Este es el estilo que ve más allá, en un árbol, que un simple árbol. Puede ser un ser humano, un animal. El árbol entero puede ser visto como un humano o animal, o sólo partes del árbol. A menudo los penjing fueron hechos para parecer un animal o un ser humano o para dar por lo menos esa impresión. Nick Lenz ha creado algunos bonsáis que él llama "antropomórficos".
Material o realista: Esta es la forma común de diseñar un árbol para que parezca un árbol.

Resumen
¿Significa todo esto que nos vamos a deshacer de todos los nombres bien conocidos de "estilos" y reemplazarlas con "naturalista, abstracto, clásico, etc.?. No, esto sería un gran malentendido. Todas las formas que conocemos y todas los que se puedan imaginar son válidas. Unicamente se consigue una nueva dimensión. Hasta el momento la clasificación de los bonsáis es unidimensional. La comprensión inherente es que sólo hay un estilo posible, el clásico. Cuando se acepta que una forma determinada puede tener muy diferentes sentimientos o apariencias o un espíritu diferente y se está de acuerdo en que esto puede ser llamado estilo, entonces una forma de bonsái dado puede estar en muchos estilos diferentes. Con la definición de algunos de estos estilos se crea una segunda dimensión que haría la clasificación más precisa. Incluso es posible ir más allá y añadir una tercera dimensión o una cuarta. Esta podría ser: tamaños de bonsái, o especies principales de árboles, como las coníferas y caducifolias. Aunque todas las especies de árboles podrían constituir la tercera dimensión, o incluso otras dimensiones.



Clásico
Contemporáneo
Naturalista
Abstracto
Más estilos
Vertical formal





Vertical informal





Cascada





Semicascada





Forma Inclinada





Escoba formal





Escoba informal





Sobre roca





Literati





Muchas más formas





Tabla 1: Esta tabla muestra los estilos en el eje horizontal y las formas en la escala vertical. No aparecen todos los estilos y las formas. Su objetivo es clasificar a un bonsái específico situándolo en un gráfico. Un árbol está siempre al menos en una forma y un estilo. A menudo no es fácil decidir, porque no hay líneas definidas de establecer entre las categorías. Se tiene que ser consciente de que un solo árbol puede estar a veces en más de una forma y más de un estilo.
Así que los estilos se pueden mezclar con las categorías. Y la mayoría de las formas pueden aparecer en la mayoría de estilos. ¿Dónde está el estilo Literati?. Existe el estilo Literati medio-clásico, que es un tronco delgado en estilo naturalista e impresionista. En estilo contemporáneo a veces también puede ser abstracto si el tronco es muy retorcido, y/o si la copa es sólo un parche simbólico de verde.
Con esta clasificación es obvio que un árbol puede tener varios estilos diferentes y varias formas diferentes al mismo tiempo. Esto no es una contradicción, sino una aclaración; siempre fue así, sólo que no teníamos palabras para describirlo. Un árbol por lo general sólo tiene un estilo principal o la forma principal al margen de una categoría. Por ejemplo, un bonsái no suele ser radicalmente impresionista y expresionista, vertical formal e informal al mismo tiempo. Un árbol es o bien clásico o bien contemporáneo, pero por lo general no ambos. Pero a veces, elementos de ambas categorías de estilo extremo se pueden encontrar en un bonsái. No hay, de forma absoluta, bonsáis naturalistas o abstractos. Todos ellos se ubican en algún punto entre estos dos extremos.
La forma es menos ambigua: el bonsái es una cascada o vertical formal, es un árbol de tronco delgado o de tronco grueso; tiene poca o mucha madera muerta, etc. Pero pueden ser descritos como pertenecientes a diferentes estilos y también a más de una categoría de formas. Un bonsái puede estar en estilo contemporáneo, naturalista, impresionista con la forma vertical informal y mucha madera muerta. Además, podría incluso ser un árbol de flor como de fruto. En primer lugar se tendría que haber dicho que este árbol se encuentra en el "estilo vertical informal".
Un bonsái no tiene que permanecer en el estilo en que fue diseñado. Obviamente, siempre puede ser rediseñado. Es bastante posible tener un árbol en el estilo naturalista, impresionista y cambiarlo al estilo abstracto, expresionista. También la forma se puede modificar por rediseño. Una forma vertical informal puede ser modificado a una forma inclinada o una forma unilateral. Además de estos drásticos cambios en el estilo hay más cambios sutiles que ocurren más o menos sin la interferencia del artista. Por envejecimiento, un árbol puede cambiar de estilo. No es raro que un bonsái que solía ser bastante abstracto "superestilizado", aspecto bastante pulido, consiga un aspecto mucho más natural con sólo dejar que crezca de nuevo. Un árbol de hoja caduca que fue diseñado con alambrado completo a menudo se ve de alguna manera artificial/abstracto. Cuando el nuevo crecimiento en los años siguientes es reducido y no se alambra más, a menudo la copa desarrolla una sensación agradable naturalista/impresionista. Después de algunos años las contorsiones artificiales de las principales ramas que se formaron por el hombre, obviamente, adquieren una forma más natural y pátina que cambia el estilo. Los bonsáis de coníferas a veces deciden dejar morir sus ramas inferiores. Esto puede resultar en un cambio de estilo de abstracto a más natural.
Un artista puede, por supuesto, trabajar en varios estilos. Es perfectamente normal encontrar árboles en los estilos clásico y contemporáneo de una persona. Afirmar que Kimura ha hecho muchos bonsáis clásicos no es prueba de que no sea un artista contemporáneo. Al final lo que cuenta es el estilo que la mayoría de la gente adjudique a una persona. Picasso ha hecho excelentes pinturas más naturalistas en sus años más jóvenes, pero todo el mundo lo conoce por sus obras abstractas. Un desarrollo normal para un artista sería la de comenzar con la realización de los bonsái clásicos y luego empezar a experimentar con diseños más contemporáneos.
Se podría decir que las especies de árboles tienen su estilo. ¿No hay un estilo de haya o de un estilo de pino?. Lynn Boyd dice: "No, no lo hay, cada árbol tiene una forma particular y lo diseñamos de una manera coherente con esta forma. Incluso si en el diseño de la forma original del árbol se destruye la forma aún tendría forma de "árbol" claramente "individualista". O bien lo diseñamos en armonía con esa forma, imprimiéndole sólo lo suficiente para mejorarlo, o lo empujamos a un estilo "expresivo" completamente nuestro. En el impresionismo sólo tenemos que añadir toques que son nuestra respuesta personal a/con la naturaleza del árbol. En el expresionista vamos más lejos, hacemos de los árboles una expresión de nuestro arte con más fuerza y menos de la forma rústica, original del árbol. El estilo podría ser apasionadamente expresionista. La forma natural del árbol puede contribuir a la inspiración del artista. Imagínese lo que algunos yamadoris malformados podrían inspirar a hacer. Esto podría tentarnos a intentarlo y abrirse a amplias variaciones de la forma natural ideal. ¿Entonces no sería la inspiración de un arce bellamente formado ser posiblemente un suave toque artístico? ¿No podría ser tan poco, como sólo enmacetarlo y decorar el árbol para 'exhibirlo'?. Sería impresionista porque lo hemos "reclamado" y lo cambiamos precisamente así. O puede requerir la rectificación de una rama, el recorte aquí y allá para una mayor impresión de perfección de una forma ideal. Podemos tener en la materia prima que seleccionamos formas ideales (arquetipos), o formas un poco menos perfectas de ese árbol, o podemos hacer que lo malformado se exponga. Cada uno inspiraría como una forma de árbol individual. "
¿Por qué todas estas nimiedades?
¿Es sólo una discusión sobre vocabulario y significado?. Así que ¿por qué se tiene que aprender todo el vocabulario, cuando creemos tener ya suficiente vocabulario en el mundo del bonsái? El esquema de clasificación propuesta puede servir para varios propósitos.
El más importante es ser capaz de comunicarse sobre bonsáis generales y específicos de una manera más clara. El propósito aquí es dar a todos un lenguaje más significativo y familiar a medida que crecemos en una forma de arte de ámbito mundial. Esto es lo mismo que se ha hecho con otros objetos de arte. Hace la comunicación más clara, pero no necesariamente más fácil. Se vuelve más compleja porque ahora lo podemos describir. Era compleja antes, pero no siempre existen las palabras adecuadas que todo el mundo entienda para comunicarse. Con este esquema se puede, por ejemplo, explicar por qué un cierto esquema de juicio es unilateral ya que sólo los árboles de un estilo pueden puntuar alto en él. Se puede abrir los ojos a los jueces y también a grupos de personas, a los líderes de opinión, que pensaban que de alguna manera todos los bonsáis pertenecen o deberían pertenecer a un estilo general, que es el clásico. Se puede explicar por qué un bonsái puede puntuar muy bajo en los aspectos singulares en un esquema de juicio orientado clásicamente y al mismo tiempo muy alto en la apariencia general.
Las largas discusiones en Internet han demostrado que los artistas establecidos serán los últimos en aceptar esta clasificación. Pueden señalar con orgullo sus logros que se han hecho sin esta "innecesaria" clasificación. También pueden tener miedo de perder terreno si se están convirtiendo en nuevos estilos aceptables y sus propias creaciones pueden ser consideradas como pasadas de moda. Vendrán más aplausos de los artistas que ya rompen nuevos motivos, porque ven la oportunidad de llegar a ser más aceptados. Pero, como Alan Walker ha señalado, a menudo encuentran degradante una clasificación y la trivialización de sus creaciones, ya que resta valor a la frescura y la singularidad de los bonsáis y plantas en un laberinto de fórmulas estereotipadas.

La segunda razón es poder pensar en sus propios árboles bajo una nueva luz. Usted puede preguntarse, por ejemplo, por qué muchas personas tratan de convencerlo de que cambie el estilo de este árbol, mientras que realmente le gusta exactamente de la manera como está. Ah, es porque lo ven con ojo clásico, abstracto, expresionista, que es el ojo "clásico". Y usted lo ve con el ojo contemporáneo, naturalista, impresionista. Por lo tanto, son dos categorías diferentes que no son fácilmente comparables. Es también una cuestión de gusto adquirido. Ahora usted puede volver y escuchar las observaciones mucho más relajado, porque sabe que no hay nada "malo", es sólo el punto de vista, que se ha acostumbrado o no a un estilo.
La tercera razón es conocer mejor lo que estás haciendo cuando diseñas un árbol. Por ejemplo, usted puede pensar que rompe las reglas cuando se diseña una rama de cierta manera. Incluso puede sentirse reacio y culpable por ello. Ahora usted sabe que usted está tratando de crear de una manera impresionista, naturalista. Usted realmente no rompe reglas "eternas"; !el diseño contemporáneo trata de romper las reglas, en cierta manera!. Sólo lo haría si estuviera tratando de crear un árbol clásico. También puede tener en cuenta que salir del estilo clásico abre un completo nuevo mundo, pero no hace las cosas más fáciles. Usted no puede hacer cualquier cosa y le cuesta más que antes, porque no hay tantas reglas escritas, sino que hay algunas que usted tiene que descubrir. También es consciente de que la gente juzgará a su árbol con ojos clásicos y posiblemente no les guste. Usted puede ser más conscientes de que lo está haciendo para usted mismo y no para otros. También puede darse cuenta de que está diseñando un árbol en una forma que no sea apropiada para la especie. Por ejemplo, puede darse cuenta de que está haciendo bonsái neo-clásico (o clasicista) cuando diseña un arce tridente que parece un pino.
La cuarta razón es para poder hablar a la gente en un taller, en una crítica de árboles, en una galería interactiva. Además de hablar de la forma, de la que por lo general son muy conscientes, se puede hablar sobre el estilo del árbol del que a menudo no son conscientes. Cuando alguien le pregunta qué ramas cortar, y cómo formar la copa, se puede explicar que esto es ante todo una cuestión de estilo. El estilo es lo primero y decide las reglas de cómo diseñar el árbol. Puede decir que no es necesario diseñar siempre de la manera clásica. También puede decir que hay una gran diferencia entre un estilo naturalista que sigue un cierto diseño rígido con muchas reglas no escritas y algunas escritas y un bonsái amateur que no esté realmente bien diseñado. Esto puede ayudar a las personas más que decirles: "corta esta rama".
La quinta razón es ser capaz de explicar algunos fenómenos en el bonsái. Una de ellas es que muchos de los entusiastas de bonsái tienen un gran problema con los bonsáis contemporáneos. O bien son demasiado abstractos para ellos o simplemente demasiado naturalistas, sin parecer un bonsái (clásico o clasicista). Se puede explicar por qué no ayuda incluso probar con fotografías que existen árboles extremos. Otro fenómeno es el hecho de que bastantes de los artistas contemporáneos de bonsái no hacen mucho o nada con árboles de hoja caduca. Se puede explicar que esto es así porque no se prestan a la abstracción extrema como hacen las coníferas. La abstracción extrema se considera "artística", mientras que el naturalismo extremo parece ser sólo un resultado hortícola. La gran dificultad y largo tiempo en la creación de un destacado árbol naturalista no es inmediatamente visible, mientras que el arte en la creación de una pieza de arte abstracto es inmediatamente visto, sobre todo si esto se hace en un par de horas en el escenario.
La sexta razón es la esperanza de abrir el camino hacia una mayor tolerancia. Simplemente aceptando que hay diferentes estilos se debe ser capaz de aceptar que todos ellos son arte del bonsái, pero no necesariamente para el gusto de todos. Colin Lewis ve una similitud con la apreciación de la pintura: "Hay aquellos aficionados al arte que prefieren, por ejemplo, los paisajes clásicos de pintores como Gainsborough y Constable. Otros se deleitan en las obras impresionistas de Cézanne, quizás, o Monet. Todavía otros tienen una predilección por el abstracto, aparentemente sin sentido, Pollock. Pero ninguno de ellos acusan a las preferencias de los demás de no ser de arte, o no ser pintura. Estas acusaciones sólo provienen de personas que realmente no entienden el arte, ningún tipo de arte. "Es perfectamente aceptable que no gusten todos los estilos de bonsái, pero no quiere decir que los árboles de un cierto estilo "no son bonsáis" o "no son arte". La exclusión de las nuevas tendencias es un signo de inseguridad de los que proponen la exclusión.
Lo que esta propuesta no es:
Esta clasificación no es tan revolucionaria como pueda parecer a primera vista. A los "estilos" tradicionales y bien conocidos se le acaba de llamar ahora, formas. Todos ellos están allí y permanecen igual que los aficionados del bonsái los conocen (se han añadido algunos que entran en la lógica). Su descripción o normas, que serían las directrices, permanecen iguales en el estilo clásico/neo-clásico. Sin embargo, los mismos principios que lo forman también se puede utilizar en estilo contemporáneo, pero con otro aspecto general. La diferencia de aspecto proviene de la aplicación de diferentes normas (no escritas) para la misma forma.
La clasificación propuesta no está destinada a evaluar directamente los bonsái, pero puede ser utilizada para ello. Puede decir que el árbol tiene este o aquel estilo y esta o aquella forma. Pero esto no dice nada acerca de su juicio, y no debería. Por supuesto que puede añadir su juicio y decir lo que le gusta y lo que no le gusta. Se puede decir más claro con la nueva clasificación. Se puede criticar un árbol con referencia al sistema de clasificación de una manera más neutral.
El esquema no se debe utilizar para seguir rígidamente un cierto estilo y la forma de crear un "buen" bonsái. Nunca fue bueno seguir sólo reglas. Para el artista la clasificación puede ser una manera de empezar a entender todos los estilos y las normas y luego hacer lo que le gusta y olvidarse de ello de nuevo. Para el principiante y el inseguro puede ser un refugio. Un patrón al que aferrarse no hace ningún mal. Si bien esto puede ser muy útil al principio, no es la manera de hacer arte o incluso buen arte.
Esto no es un intento de cambiar la forma en que se practica o se ve el arte del bonsái. Sólo sirve para describir lo que ya está sucediendo y sucederá en el futuro. Nadie está obligado a que le guste un cierto estilo, sólo se sugiere que se acepte su existencia. Esta clasificación debería permitir una mejor manera de comunicar lo que está pasando. Como Andy Rutledge apunta, muchos aficionados ven el bonsái como un esfuerzo artístico y sobre todo quieren que sus árboles logren algún objetivo artístico y sean juzgados en consecuencia. Otros ven los bonsáis como una tradición que se lleva a cabo en la forma tradicional, mientras que otros ven los bonsái como un esfuerzo sobre todo hortícola con lealtad vaga o ninguna atención a lo que algunos consideran como las reglas "universalmente aceptadas" para el diseño de los árboles. Cada uno de estos enfoques son válidos para sus defensores y la mayor parte de esta discusión es irrelevante de todos modos. No es la intención decirles qué tienen que hacer. Es sólo la intención de ofrecer un mejor medio de comunicación para aquellos que lo deseen.
Este esquema de clasificación propuesto no es necesariamente para todos. Pero incluso para los principiantes y aficionados intermedios del bonsái puede ser útil saber algo acerca de los estilos distintos del clásico. Incluso si se ha decidido trabajar en un determinado estilo puede ser útil para ver los libros, revistas, exposiciones y galerías virtuales bajo una luz diferente. Para aprender a clasificar por uno mismo y en la educación.
Durante los intensos debates sobre este tema en el Club de Bonsái de Internet algunos dijeron "Realmente creo que el tiempo y el esfuerzo se emplea mejor en aprender el oficio y mejorar la técnica." O: ".. ¿Para qué gastar tiempo tratando de fijar un leguaje específico, nuevo o "mejor", o las normas terminológicas qué tienen que ver con trabajar los árboles? Nada ... "La mejor respuesta a esto la dio Rick Choate: "Ah, pero ¿qué pasa con aquellos que pueden hacer ambas cosas al mismo tiempo?"
Estas condiciones, tan nuevas como puedan parecer a muchos aficionados del bonsái no son una invención del autor. Son transferibles, en mayor o menor grado, entre diferentes artes. Cuanto mejor conocido o más universal mantengamos un concepto de estilo, forma, etc., más oportunidad tendremos de comunicarnos.

Abonado, substrato y riego - Spanish



Abonado, substrato y riego


Métodos de Walter Pall (editado por Victrinia Ridgeway)

Traducción: Pedro Herrera

Me pidieron que escribiera un párrafo sobre el "abonado de coníferas". Así que me senté y surgió esto. Pero la pregunta "¿cómo abonas las coníferas?" cuando se responde con una respuesta breve, puede conducir a serios malentendidos y fatalidades.

El substrato, el riego y el abonado no pueden considerarse de forma aislada. Cada uno está conectado con los otros y por tanto se vuelve muy complejo. Se trate de un árbol caduco, una conífera, un árbol joven, uno viejo, uno recientemente transplantado o incluso recolectado, hay muchas variables en una colección de bonsáis. ¿Puede haber una respuesta clara?.

Bueno, sí. Pero uno tiene que leer esto con bastante cuidado y entonces hacer TODO. No es posible elegir el que quieras e ignorar los otros. No puedes abonar según mi método y no considerar qué substrato tienes o cuál es tu régimen de riego.

En primer lugar, dejo de lado todo lo que se ha escrito en la mayor parte de la literatura de bonsái sobre el tema. Como la tecnología nos garantiza el acceso a nuevos y más efectivos métodos y productos, la forma en la que cuidamos nuestros árboles ha avanzado más allá de los límites tradicionales. Ha surgido un mundo nuevo y moderno desde hace tiempo, pero muchos no se han dado cuenta de ello. Incluso si se obtienen ciertos éxitos con los viejos métodos, pueden ser peligrosos si se usan con sustratos y técnicas modernas, o incluso letales.

Substratos: un buen material de substrato debe tener las siguientes características: ser de igual tamaño de partículas, tener la capacidad de absorber y volver a soltar el agua, no tener materia orgánica de grano fino, no descomponerse fácilmente, ser tan ligero en seco como sea posible, preferiblemente barato y con una apariencia estética agradable. Podrían ser los siguientes: lava, pómice, arcilla cocida, Turface, zeolita, Chabasai (un tipo de zeolita), fibra de coco, trozos de corteza, trozos de Styrofoam (no es broma) y unos cuantos más que puedes encontrar por ti mismo si has entendido la idea. Por favor, ten en cuenta que algunos de estos materiales pueden no estar disponibles en tu zona.

La akadama normal es cuestionable como buen substrato puesto que se descompone inevitablemente, especialmente cuando se expone a heladas invernales. Puede convertirse en un fango letal en la maceta, impidiendo el flujo de aire y agua en el substrato. Esto es especialmente cierto para árboles que se transplantan sólo ocasionalmente, como coníferas recolectadas y viejos bonsáis en general.

Substratos no útiles son los siguientes: tierra, compost, piedras, arena, etc. Los árboles crecen en arena y tierra de jardín, por supuesto, pero no es un medio de crecimiento óptimo para el sano cultivo de bonsáis.

Todos los substratos pueden ser mezclados de acuerdo a tus preferencias y casi no hay diferencia. También pueden ser reciclados y usados de nuevo, pero asegúrate de cribar y limpiar cualquiera de los materiales reciclados cuando sea necesario.

No existe un tal “substrato ideal de bonsái”. De hecho, hay miles de substratos ideales. Creo que NO IMPORTA LO QUE USES NI EL TIPO DE MEZCLA siempre que se trate de un substrato moderno.

Puesto que no hay tierra en los substratos modernos, contienen muy pocos organismos vivos. Se secan fácilmente y se deben regar varias veces al día cuando hace calor, especialmente si se han usado materiales puramente inorgánicos. Por lo tanto yo añado turba bruta mezclada con los substratos mencionados anteriormente. Es la clase de turba que se recoge en ciénagas y viene en su forma gruesa natural. Asegúrate de no usar turba de grano fino o musgo Sphagnum, incluso si el paquete indica "sin polvo" puesto que las partículas serán demasiado pequeñas. Si no puedes encontrar el tipo apropiado de turba usa pequeños trozos de corteza sin partículas de polvo, o fibra de coco cortada. Estos componentes orgánicos deberían suponer un 15-20% del volumen total, un poco menos con coníferas, olivos y similares, y un poco más con árboles pequeños y azaleas.

Estos materiales orgánicos son buenos para mantener mayor humedad en el substrato y para facilitar la colonización de la flora microbiana beneficiosa en la composición del suelo. Las investigaciones también parecen indicar que el musgo de turbera tiene hormonas vegetales que son beneficiosas para los árboles. Hay materiales orgánicos que normalmente no tendrían que emplearse en un substrato de bonsái, pero los que se han mencionado tardan cinco años en descomponerse. Tienes que considerar esto al planificar tus programas de transplante. La materia orgánica también tendría que se eliminada al tamizar cualquier substrato que se recicle.

Riego: yo tengo un régimen de riego DIARIO que va de finales de marzo hasta mediados de octubre. No importa si los árboles parecen estar secos o no. Sólo cuando llueve intensamente me abstengo de regar los árboles. Cuando hace calor, o viento fuerte, o una combinación de ambos, riego dos o incluso tres veces al día. Los árboles muy pequeños deben regarse dos veces al día. TODOS los árboles se riegan de la misma forma. No se necesitan hábitos de riego individuales cuando todos tus árboles están en un substrato consistente con buen drenaje. Tampoco hay necesidad de entrenar a un amigo para que riegue tus árboles cuando estés fuera. Cualquier persona puede regar los árboles; únicamente, que todo debe regarse abundantemente. Tampoco importa el tipo de agua que se use. El agua del grifo es muy apta para todas las plantas, incluso si es agua dura. Yo tengo una de las aguas más duras de Europa en mi jardín (23° DH). Uso este agua para todo, incluso azaleas. Riego con una manguera de jardín, a toda velocidad. No riego árboles individuales, sino áreas, como regarías tu jardín con un sistema de aspersores.

Cuando riegues de esta manera, riega abundantemente. Esto significa que todo debe quedar muy húmedo; el árbol completo desde el ápice a la base. El agua debe salir por los agujeros de drenaje. Es muy bueno para los árboles si la copa se humedece todos los días.

Con los substratos modernos el exceso de riego es casi imposible. Puedes regar durante horas y todo el exceso se eliminará a través de la maceta si se usa el substrato correcto. Sin embargo, es muy fácil regar insuficientemente. Muchos bonsáis mueren porque se encuentran en un substrato moderno pero son regados según los métodos antiguos, en realidad son regados insuficientemente.

Abonado: con los substratos modernos y el riego abundante, el abonado deja de ser un secreto. Puede usarse CUALQUIER fertilizante que se ofrezca para plantas normales, sea orgánico o químico. Los fertilizantes deben tener MUCHO nitrógeno. Las plantas sólo pueden crecer con nitrógeno.

Yo uso principalmente fertilizante líquido que consigo de nuestro supermercado más barato. En Norteamérica sería Walmart. Usa un fertilizante general que indique que es apropiado para todo tipo de plantas. Adicionalmente compro unas cuantas docenas de cajas de fertilizantes en gránulos que contienen ingredientes químicos y algunos orgánicos. Dos veces al año, a principios de mayo y finales de agosto, echo a los árboles un puñado de estiércol de gallina desecado. Compro esto en grandes sacos, que resulta muy económico. Eso es todo. Para TODOS mis árboles, incluyendo los mundialmente famosos, uso el mismo fertilizante.

¿En qué cantidad?. ¡EN MAYOR MEDIDA DE LO QUE PIENSAS!. Abono entre 20 y 60 veces más que el cultivador medio de bonsái. Desde principios de abril hasta mediados de octubre, cada diez días todos los árboles son abonados con fertilizante líquido, usando de tres a cuatro veces la dosis recomendada. Todos los árboles son abonados de la misma manera, sean caducos, coníferas, pequeños, grandes, transplantados, recolectados o no. Esto supone un periodo de unos 200 días durante el cual se abonan los árboles. Puesto que los árboles se abonan tres veces por encima de la dosis normal, veinte días en ese tiempo, esto supone 60 dosis de fertilizante en la temporada de crecimiento. El cultivador de bonsái medio abona tal vez tres o cinco veces a la mitad de la dosis normal porque “los árboles bonsái no debe crecer”. Si luego le añades que dos veces al año se le da estiércol de gallina a los árboles, puedes entonces entender porqué este régimen es de 20 a 60 veces mayor que el promedio.

Las pastillas de abono asiático quedan bien pero son superfluas en nuestra cultura. Nosotros no comemos filetes con palillos ni tenemos que abonar nuestras plantas con pastillas. Pero no harán ningún daño si insistes en usarlas; son de aspecto poco atractivo. El Biogold se fabricó para usarlo en substratos modernos como la akadama, y funciona bien. Si me lo regalas lo partiré en trozos muy pequeños que luego echo por toda la superficie del substrato de los árboles. Después de un riego se hace invisible.

Un exceso de sales en el substrato es casi imposible si se riega abundantemente todos los días. Incluso las azaleas no tienen inconveniente con mi tratamiento. Prosperan muy bien con agua muy dura, arcilla normal cocida y turba como substrato y el abonado intensivo, igual que el resto de los árboles.

Hace unos diez años se anunció el “superabonado” y poco después fue olvidado. No produjo los resultados esperados y muchos árboles sufrieron e incluso murieron. Lo que yo hago suena parecido. Bueno, es parecido, sólo que insito en el riego abundante en paralelo al abonado intensivo y al empleo de substratos modernos. Tampoco convierto en una ciencia los ingredientes del abonado de los árboles. Te recomiendo comprar lo que esté en oferta en el centro de jardinería o almacén de suministros agrícolas.

Este plan de abonado es para árboles en formación. Recuerda que el 99,8% de todos los bonsáis están “en formación”. Si resulta que tuvieras uno que realmente no debiera desarrollarse más, reduce su plan de abonado considerablemente. Hazle pasar hambre a propósito. Entonces desarrollará hojas y acículas más pequeñas y en menor número. Tendrá buen aspecto para las exposiciones, pero tu árbol empeorará si continúas haciendo esto demasiado tiempo. Al cabo de algunos años tienes que abonarlo intensivamente otra vez para permitir que se recupere.

Resumen: ¡haz las tres cosas o ninguna!. No tienes opción aquí. Elegir un método y descartar los otros acabará en desastre. Los que hagan el “superabonado” usando un substrato de tipo antiguo y riego insuficiente matarán los árboles. Los que usen substratos modernos, riego abundante y abonen al estilo antiguo tendrán árboles débiles, y al final, árboles muertos. Esto es todo.
Así que la pregunta, "¿cómo abonas las coníferas?" tiene la respuesta: “como todos los otros árboles, pero tienes que conocer la historia completa”.

Sé que muchos no creerán esto. “El que sane tiene razón”, dice un proverbio de la medicina. En jardinería “el que tenga los árboles más sanos a largo plazo" tiene razón. Ven a ver mi jardín o mira mi galería, ellos hablan por sí mismos.

Nada de esto fue descubierto ni inventado por mi. Yo únicamente lo he aprendido de jardineros profesionales modernos. Ellos han hecho esto durante décadas con gran éxito. Yo he adaptado la horticultura moderna al bonsái. Es sólo en el mundo del bonsái que esto parece revolucionario.

Walter Pall

Thursday, January 13, 2011

WP: La tradición en el bonsái - Spanish



WP: La tradición en el bonsái

Escrito en 2002

Walter Pall

Traducción: Pedro Herrera

Tengo una relación ambigua con la tradición del bonsái.

En principio, es la base sobre la que todos nosotros construimos. Es de donde vienen los bonsáis como los vemos hoy en día. Para muchos eso es el bonsái; para ellos sólo hay esa forma de hacer bonsái. Le debemos a la tradición que podamos ver el bonsái como un bello arte que actualmente se extiende por todo el mundo.

Creo que todos los aficionados al bonsái deben aprender todo lo que sea posible sobre la tradición del bonsái; es indispensable. Creo que lo que se llama "bonsái clásico" es en general lo que muestra nuestra tradición. Hay formas (generalmente se habla de estilos) tradicionales, clásicas, que se diseñan en el estilo clásico. Es un estilo que trabaja hacia la construcción del árbol ideal, una abstracción que muestra el árbol esencial. Cada diseñador de bonsái debe aprender cómo diseñar los árboles en las formas tradicionales con el espíritu clásico.

Junto al diseño de los árboles hay un completo bagaje de otras tradiciones en el bonsái. Se trata de las macetas y la forma de plantado, la exposición en un tokonoma, con la mesita, objeto de acento y pergamino y mucho más cosas. En el espíritu del arte asiático, es absolutamente aceptable y se supone que otros traten de copiar las obras maestras bien conocidas y todos los aspectos de la tradición. Cualquier divergencia de esta senda es cuestionable.

La otra cara de la moneda es que esta no es precisamente mi tradición. Se trata de una tradición asiática, sobre todo una tradición japonesa. Aunque tengo el mayor respeto por ella, me pregunto si el bonsái en mi parte del mundo sigue rígidamente una tradición extranjera y, si es así, si merece entonces mi tiempo. Bueno, realmente no me lo pregunto; me niego a aceptar esto. Creo que la tradición asiática puede ser utilizada como un importante punto de salida, y luego partimos de allí. Mientras los occidentales traten de copiar las obras maestras japonesas, el bonsái no es una forma de arte universal en absoluto. Copiar no es considerado arte en la tradición occidental. Un artista debe ser creativo e ir más allá de la simple copia. Tenemos que encontrar nuestro propio camino, que podría convertirse en tradición con el tiempo. Un punto de partida sería cuestionar la filosofía subyacente del bonsái tradicional; de la creación y el árbol ideal. Soy muy consciente de que esto abre la puerta a todo tipo de creaciones sin sentido y atroces. También soy consciente de que esta idea no es útil para el aficionado medio del bonsái que busca ayuda y aliento tranquilizador. Pero al menos abre la puerta y nos permite crear arte y no sólo copias. Uno debe, sin embargo, mantener siempre un profundo respeto por sus maestros.

Sunday, November 7, 2010

Tradition in Bonsai - Slovakian

Tradition in bonsai
translated by Maros Belan

Mám dvojznačný vzťah k bonsajovej tradícii. Po prvé, je to základ na ktorom všetci staviame. Umenie bonsai ako ho poznáme dnes pochádza z tejto tradície. Pre mnohých je to jediná cesta k bonsai; a nie je pre nich žiadna iná cesta, iba robiť bonsai podľa tradičných postupov.  Tradícii vďačíme za to, že teraz môžeme vidieť bonsai ako jemné umenie ktoré je rozšírené po celom svete.
Ja osobne verím, že každý nadšenec bonsai  sa musí naučiť o tradíciách bonsai tak veľa ako je len možné, je to nenahraditeľné. Myslím si , že to čo sa tiež nazýva „klasickým bonsai“ je to čo skrátka a dobre ukazuje naša tradícia. Existujú tradičné, klasické formy (zvyčajne nazývané štýly) ktoré sa používajú pri tvarovaní stromov v klasickom štýle. Je to štýl tvorby ktorý smeruje k vytvoreniu ideálneho stromu, abstrakcie ktorá nám ukazuje dokonalý strom. Každý tvorca bonsai sa musí naučiť ako tvarovať stromy v tradičnom štýle a s klasickým duchom.
Okrem samotného tvarovania v klasickom štýle existujú v bonsaistike mnohé ďalšie tradície. To sú misky a spôsob sadenia, spôsob vystavovania v tokonome,  so stolíkom, s doplnkovou rastlinou a zvitkom a mnoho ďalších. V duchu ázijskej tradície je absolútne akceptovateľné a očakávané, že ďalší tvorcovia sa pokúšajú kopírovať dobre známe majstrovské dielo a všetky aspekty tradície. Každé odchýlenie od tejto cesty je otázne.
Druhou stranou mince je, že toto jednoducho nie je moja tradícia. Je to Ázijská tradícia, v prevažnej miere Japonská tradícia. Aj keď pre tradície mám ten najväčší rešpekt, tak si kladiem otázku či bonsai v našej časti sveta je o strnulom nasledovaní cudzej tradície. A ak to tak je, tak či potom je to hodné toho aby som tomu venoval svoj čas. Nuž, musím povedať že si vlastne tú otázku už nekladiem, jednoducho to odmietam akceptovať. Ja verím že ázijská tradícia môže byť použitá ako výborný počiatočný bod, a odtiaľ máme my pokračovať. Pokým sa bonsaisti Západného sveta pokúšajú kopírovať japonské vrcholné diela, bonsai vôbec nie je univerzálne umelecká forma. Kopírovanie nie je v našej západnej tradícii považované za umenie. Umelec musí byť kreatívny a to je niečo viac ako kopírovanie. My musíme nájsť naše vlastné cesty, ktoré sa raz možno stanú tradíciou. Jedným z počiatočných bodov je  spochybnenie platnosti základnej filozofie tradičného bonsai – vytvorenie ideálneho stromu. Som si dobre vedomý toho, že ak prestaneme trvať na tom, že bonsai má byť obrazom ideálneho stromu, tak to otvára dvere pre všetky formy nezmyselných a ohavných výtvorov. Tiež som si dobre vedomý toho, že toto poňatie sťažuje situáciu priemernému pestovateľovi bonsai ktorý hľadá pomoc a uistenie. Ale takýto prístup nám prinajmenšom otvára dvere a umožňuje nám tvoriť umenie a nie len kópie. No napriek tomu som presvedčený, že človek musí zachovať hlboký rešpekt voči svojim učiteľom.

Wednesday, November 3, 2010

Stumping Redukčný rez - Slovakian


Redukčný rez
Autor: Walter Pall
translation by Maros Belan
Ak hovoríme o rezaní stromov tak je možné vo všeobecnosti zadefinovať tri typy rezov:
  1. Udržiavací rez: Toto je typ rezu ktorý musí robiť každý počas práce so stromom pravidelne. Robí sa na každom strome, aj na hotových stromoch.
  2. Vývojový rez: Keď je strom vo fáze vývoja často krát potrebuje drastickejšie rezy ktoré menia a zlepšujú celkový dizajn stromu.
  3. Redukčný rez: Ak sa začína pracovať na bonsai zo stromu ktorý rástol voľne v prírode je nutné urobiť jeden alebo viac radikálnych rezov aby sa zadefinoval základ budúceho tvaru stromu.
V tomto článku sa budem venovať redukčnému rezu ktoré sa tiež hovorí „seříznout na pařez“ . Je to drastické zníženie stromu ktorý už chvíľu voľne rástol. Toto je rozhodujúci zásah ktorý robí z bežného stromu budúci bonsai, alebo „materiál“. Týka sa to stromu zo škôlky, vykopaného v záhrade alebo stromu z voľnej prírody. Dokonca aj strom ktorý je pestovaný zo semienka alebo odrezku na to, aby z neho raz bol bonsai, eventuálne potrebuje aspoň raz takýto drastický rez.
Ak sa robí redukčný rez, tak bonsaista pracuje ako sochár ktorý odstraňuje z kusu skaly alebo dreva všetko čo nepotrebuje. Všetko čo po tomto kroku ostane je surovinou na vytvorenie bonsai. Po takomto reze strom necháme rásť voľne nejaký čas. Neskôr bude ďalej tvarovaný vývojovými rezmi ktoré môžu byť tiež mierne drastické. Vo fáze zjemňovania a štruktúry stromu budú prevádzané len menšie vývojové rezy a udržiavacie rezy.
Sú tri spôsoby realizovania drastického rezu aby bol výsledkom použiteľný bonsai:
  1. Necháte strom narásť voľne tak, aby bol trocha vyšší ako je očakávaná výška budúceho bonsai. Potom sa vyformuje koruna. Zvyčajne existujúci vrchol je odstránený úplne a najvyššia vetva sa potiahne nahor tak, aby sa z nej vyformoval nový vrchol. To zabezpečí dobrú konicitu kmeňa v oblasti koruny. Koruna je potom tvarovaná sériou vývojových rezov aby bolo zaistené, že nestratí svoje proporcie. Ozajstným problémom pri tejto metóde je nedostatok konicity kmeňa. Táto vážna chyba sa takmer vôbec nedá odstrániť. Mnoho amatérov má takéto stromy s peknými korunami, ale chabou konicitou kmeňa vo svojej zbierke. Dúfajú, že časom po mnohých rokoch eventuálne vznikne z takého stromu dobrý bonsai. V prípade takýchto stromov je možné pokúsiť sa vytvoriť konicitu kmeňa tým, že necháte niektoré vybrané konáre rásť voľne po dlhú dobu. Tým že tieto konáre budú dodávať veľa energie spôsobia výrazné hrubnutie kmeňa a koreňov pod ich úrovňou. Neskôr je takýto konár možné úplne odstrániť a vytvoriť tak na kmeni veľkú jazvu. Takéto konáre sa nazývajú „obetovacie“ konáre. Ak nie je urobené na strome s malou konicitou nič,tak len zriedkavo sa vyvinie sama od seba.
  2. Druhá metóda sa týka stromov pestovaných zo semienok alebo odrezkov. Tieto sú odrezané na strategickom mieste veľmi skoro. Línia kmeňa potom pokračuje v najvyššie položenej vetve. Takto je možné vytvoriť strom s kmeňom s ostrými uhlami, alebo aj priame ale zužujúce sa kmene pre stromy voľne vzpriamené. Je dobré si uvedomiť, že uhly na línii kmeňa stromu budú stromom počas jeho rastu skorigované a zmiernené. Čo bol na začiatku strom s niekoľkými ohybmi kmeňa sa pravdepodobne časom stane oveľa priamejším len samotným pôsobením rastového mechanizmu stromu. Táto metóda je zdĺhavá, ale efektívna. Je to profesionálna metóda používaná aj vo veľkých bonsajových škôlkach. Nevýhodou je, že stromy budú vyzerať skoro rovnako, budú rovnomerné a často trochu nudné.
  3. Niekedy je možné získať výborný bonsai pomocou tretej metódy. Hľadáte v prírode stromy ktoré už hodnú chvíľu rastú a ktoré sú vhodné na drastický rez. U niektorých vykopaných stromov príroda predurčila pri ich raste to, že drastickým rezom je možné z neho dostať dobrý bonsai s dobrou konicitou kmeňa a dobrou pozíciou vetiev. Niekedy v prípade ihličnanov je možné takouto metódou drastického rezu vytvoriť takmer okamžitý bonsai. Zvyčajne je ale nutné pridať k tomu ešte ďalší dlhý vývoj a proces zjemňovania koruny. V prípade listnatých stromov to zvyčajne trvá mnoho rokov až desaťročí. Takouto metódou je ale možné často získať veľmi zaujímavé a v niektorých prípadoch výnimočné bonsai.
V princípe je možné realizovať drastický rez kmeňa na prakticky akomkoľvek mieste. Je to len otázkou toho čo chce bonsaista rezom dosiahnuť. Samozrejme, že možnosti rezu závisia aj od vlastností rastlinného druhu na ktorom rez aplikujeme. U opadavých listnatých stromov je v mnohých prípadoch možné rez realizovať aj pod úrovňou poslednej vetvy, a to aj v prípade ak nie sú vidieť žiadne puky. Ak existuje vetva v pozícii na vhodnom mieste na kmeni tak, aby v nej mohla pokračovať línia kmeňa, tak je stále potrebné zvážiť použitie tejto možnosti.
Uhol samotného rezu je dôležitý. Zvyčajne bonsaista dostáva odporúčanie realizovať rez šikmo. Šikmý rez sa používa na to, aby sa potlačil dramatický rozdiel medzi priemerom pôvodného kmeňa a nového ťahúňa. Je veľmi dôležité sa rozhodnúť o definitívnej pohľadovke pred prevedením rezu. Zvyčajne pestovateľ nechce vidieť rez z pohľadovej strany, pretože veľmi veľký rez vytvorí nepeknú jazvu alebo dutinu navždy. To bude stále priťahovať pohľad a naznačovať pozorovateľovi umelý zásah na strome. Niekedy ale pestovateľ chce použiť veľkú dutinu na strome ako súčasť dizajnu listnatého stromu. V takom prípade môže byť dutina kľudne aj z pohľadovej strany. Ihličnany sa vo väčšine prípadov navrhujú a tvarujú aj s použitím mŕtveho dreva. Takže v prípade ihličnanov drastický rez môže často byť výhodne použitý tak, aby bol v súlade s celkovým dizajnom stromu. Potom sa pohľadovka vyberie podľa nebari, línie kmeňa a pozície vetiev na strome, ak tam nejaké sú. Dodatočne sa potom pohľadovka môže mierne upraviť podľa polohy veľkého redukčného rezu.
Každopádne okamžitý diagonálny rez má vážne nevýhody. Ak prvý takýto drastický rez je urobený na strome diagonálne okamžite, tak sa často stáva, že podstatná časť kmeňa odumrie. Rez na listnatých stromoch a na tých ihličananoch kde nie je plánovaný vrcholový jin je dobré viesť horizontálne a potom je dobré strom nechať urobiť si svoju dizajnérsku robotu. Časť kmeňa odumrie, nejaké nové výhony narastú. Po niekoľkých mesiacoch alebo počas nasledujúceho vegetačného obdobia pestovateľ vidí čo urobil strom a definitívne urobí šikmý rez. V tom momente by pestovateľ mal vziať do úvahy výhony, ktoré strom vyhnal a kalus ktorý doteraz vytvoril. Táto metóda má aj ďalšiu výhodu. Strom vytvorením veľkého množstva silných výhonov generuje veľa energie a tým pomáha zavaľovať kalusom ranu oveľa rýchlejšie.
V prípade ihličnanov je oveľa jednoduchšie urobiť drastický rez a okamžite dosiahnuť dobrý výsledok na rozdiel od listnáčov. Je samozrejme veľmi dôležité uistiť sa, že po reze ostane na strome dostatok ihličia. Zvyčajne má pestovateľ tendenciu vytvoriť vrcholový jin z časti pôvodného kmeňa. V takom prípade miesto na kmeni na ktorom chcem viesť rez môže byť aj z pohľadovej strany. Strom s vrcholovým jinom by mal stále mať nejaké ďalšie mŕtve drevo v iných partiách stromu a tým zabezpečiť prirodzený vzhľad.
Výška miesta v ktorom realizujeme rez závisí od vášho cieľa a okolností. S výnimkou literátskeho štýlu sa zvyčajne od bonsai očakáva skôr hrubý kmeň v pomere k výške stromu. Je dobré vedieť aká bude budúca finálne výška bonsai. Tá samozrejme nie je taká istá ako výška rezu. Rast koruny je potrebné pridať k výške zrezaného stromu. Dobré proporcie pre bonsai sú pomer 1:6 hrúbky kmeňa k finálnej výške stromu. Preto prvý rez je možné viesť vo výške ktorá je troj až päťnásobkom hrúbky kmeňa. Pestovateľ by tomuto kroku mal venovať dostatok času a dobre si tento krok premyslieť pretože toto je najkritickejší krok pri tvarovaní stromu v jeho živote. Nákres s uvedenými rozmermi môže pri tomto kroku pomôcť. Vziať kus látky alebo papiera a prekryť časť stromu ktorá bude odstránená je dobrý krok na to, aby bolo možné odhadnúť výsledný efekt. Mimochodom, amatéri zvyčajne režú príliš vysoko. To znamená, že musia žiť so zlými proporciami stromu navždy alebo správny rez je na strome vykonaný opäť niekedy neskôr.
Extrémnym prípadom redukcie by bolo umiestniť rez vodorovne priamo nad povrchovými koreňmi. Toto je možné urobiť len s tými druhmi listnatých stromov ktoré sú známe tým že výhony rašia veľmi dobre. Ak bol stom pred rezom zdravý, tak sa na okraji rezu vytvorí mnoho výhonov. Tieto výhony je možné neskôr tvarovať a vytvoriť bonsai v štýle viackmeň alebo trs. Keďže v takomto prípade sú výhony rovnakého veku majú aj približne rovnakú hrúbku. Pestovateľ si musí byť vedomý toho, že niektoré z vybraných kmeňov sa môžu vyvíjať lepšie ako ostatné a tým sa môžu stať viditeľne hrubšími.
Veľké rany na stromoch sa zakrývali okamžite tmelom na rany. Teraz sú často ponechané tak ako sú, pretože tmelenie rán nepomáha a dokonca môže niekedy škodiť. Je dobré ak je rana vystavená pôsobeniu priameho slnka pretože tak sa rýchlejšie zahojí. Najmenej jedna vetva nad samotnou ranou by sa mala nechať voľne rásť po nejakú dobu. To zabezpečí dostatočný tok energie smerom dole na vytvorenie kalusu ktorý zavalí ranu.
Ak pestovateľ začal pri tvarovaní horizontálnym rezom pokračuje neskôr šikmým rezom po narašení výhonov. Rez v blízkosti vrcholového puku alebo výhonu by mal byť prevedený v najaktívnejšom období neskorej jari alebo skorého leta. Vo všetkých ostatných obdobiach roka puk alebo výhon zamýšľaný ako nový ťahúň môže ľahko vyschnúť. Z toho dôvodu sa rez umiestňuje tak, že sa zanechá pahýľ ktorý sa nechá vyschnúť a bude odstránený čelnými kliešťami v ďalšom vegetačnom období bližšie k živému výhonu. Avšak v prípade mnohých druhov listnatých stromov nie ja až takáto opatrnosť potrebná. Zvlášť to platí v prípade mladších stromov. Nový výhon sa často objaví ak starší vyschne. Je celkom dobre možné dobre premyslený postup tvarovania budúceho stromu je zničený a pestovateľ musí začať pracovať s novým vrcholom ktorý je nižšie ako pôvodne plánovaný. To ale môže byť často výhodou!
Väčšinou pri realizovaní redukčného rezu je potrebné odstrániť aj nejaké hrubšie vetvy stromu. V prípade neistoty čo odstrániť a čo nechať snažte sa odstraňovať vetvy vo vnútorných oblúkoch kmeňa. Vetvy je potrené skracovať na miestach kde postranná vetvička s peknou líniou môže prevziať vedenie vetvy. Ak sa vetva v jednom bode delí na ďalšie tri vetvičky, tak je takmer vždy dobrý nápad odstrániť strednú a ďalej pracovať so zvyšnými dvomi. V nižších partiách koruny hrubšie konáre ponechávame zatiaľ čo vo vyšších partiách hrubšie odstránime a tenšie sú vybrané pre budúce tvarovanie.
Po odstránení vrcholu a hrubých konárov by strom mal byť dobre nahnojený. Zostávajúce konáre a nové výhony sa nechajú rásť voľne počas jednej sezóny. To umožní ranám oveľa rýchlejšie sa zahojiť a zmena priemeru pôvodného kmeňa voči novému vrcholu sa rastom zredukuje.
Po prvom reze, ktorý bol vedený tak nízko ako to bolo možné, strom necháme rásť voľne počas celého vegetačného obdobia. Ďalší rez ktorý bude urobený by sa mal viesť opäť čo najnižšie. Zvyčajne je to výhodné umiestniť tento druhý rez na opačnej strane stromu ako prvý rez. Takýmto spôsobom je možné pestovať bonsai z mladých ihličnanov pokiaľ pestovateľ dáva pozor na to, aby na stromčeku ostalo dostatok zelene a pukov po realizovaní rezu.
Nie je absolútne nevyhnutné plánovať presne ako sa dizajn stromu eventuálne vyvinie. Pestovateľ jednoducho urobí rez na strome nízko a dá stromu šancu voľne rásť. V ďalších rokoch je potom strom rezaný ako živý plot, len na dosiahnutie siluety, nie na tvorenie štruktúry. Potom po niekoľkých sezónach je strom vykopaný a práca na ňom začína odtiaľ a pestovateľ si vyberá najlepšiu z možností ktoré sa vyvinuli. To je v podstate to čo robí matka príroda keď sú stromy v divočine obhrýzané zverou. Zver drasticky „reže“ stromčeky takmer výlučne počas skorej jari a opakuje to každý rok. Po mnohých rokoch sa takto vyvinú veľmi zaujímavé malé stromy, ktoré majú dobré rozvetvenie a najzaujímavejšie možnosti tvarovania. Zvieratá určite nechcú vytvoriť bonsai, oni len obhrýzajú. Takto voľne vznikajú oveľa zaujímavejšie formy ako keby pestovateľ dlho rozmýšľal o každom reze.
Ak stromy majú slabé korene a boli presádzané alebo zasadené do záhonu, nie je to často dobrý nápad hneď strom drasticky zrezať. V takom prípade je lepšie nechať strom aby sa spamätal a najprv vytvoril dobrú koreňovú sústavu. Strom so slabými koreňmi nemusí otvoriť všetky puky. Niektoré puky by mohli vyschnúť a rovnako aj niektoré výhony ktoré sa objavia môžu neskôr uschnúť. Strom môže otvoriť a vyvinúť len toľko pukov koľko sú korene schopné podporovať. Z toho dôvodu je strom nechaný bez zásahov po dobu jedného roka a keď sa vyvinuli korene je možné pristúpiť k radikálnemu rezu.
Ak pestovateľ chce vypestovať veľmi hrubý kmeň na strome, tak je lepšie čakať niekoľko rokov. Stromy pestované na záhone môžu byť kľudne vysoké aj niekoľko metrov pred radikálnym rezom. Ak napríklad chceme dosiahnuť priemer kmeňa 10cm u hotového bonsai, tak pestovaný strom v čase radikálneho redukčného rezu by mal mať už priemer kmeňa okolo 7cm.
Redukčné rezy pokračujú kým nedôjde zahojeniu veľkých rán na strome a hlavná štruktúra kostrových vetiev stromu nie je hotová. Iba vtedy prichádza ten čas zasadiť ten strom do relatívne malej misky. Od toho momentu strom bude rásť len veľmi pomaly. V tom momente začína fáza rozvoja a zjemňovania štruktúry stromu.
Pestovateľ by si mal uvedomiť, že v priebehu dlhého životného cyklu vývoja bonsai materiálu dochádza aj k vývoju samotného bonsaistu. Na začiatku bonsaista zvyčajne túži tvoriť stromy s čistým rezom, „pekné stromčeky“. Po niekoľkých rokoch sa to ale stáva pre pestovateľa nudným, pretože všetky stromy vyzerajú podobne –ako „bonsai vykrajované formou na koláčiky“. Pestovateľ sa začne zaujímať o nové a zaujímavejšie tvary východzieho materiálu. V tomto momente sú stromy ktoré boli začaté pred pár rokmi pripravené na zdokonaľovanie a zjemňovanie. Na nešťastie v tomto momente tieto stromy sú príliš nudné pre už vtedy rozvinutého bonsaistu. To je dôvod prečo by pestovateľ mal pripravovať materiál ktorý sa mu v súčasnosti zdá byť príliš náročný.

Sunday, October 24, 2010

Pot Selection: Integrating Artistic Design Principles to Achieve a Balanced Bonsai by Rob Addonizio

Rob has published this recently in the newsletter of Bonsai Society of Florida and has given permission to publish it here. Thank you Rob!

Pot Selection: Integrating Artistic Design Principles to Achieve a Balanced Bonsai
by Rob Addonizio



As an artist, bonsai potter, and someone who has destroyed his share of pots and trees in the last 16 years, I have a unique perspective of the art of bonsai. Within these pages I discuss my own personal quest: To inspire others to create the quintessential artistic representation of tree and tray. Or at least, learn something interesting about art along the way!

An effective container is to bonsai as an effective frame is to a painting. The best choice should complete the composition and balance all of its elements. Naturally, the horticultural needs of a tree always come first. That being said, if selected wisely and objectively, the pot can be used to help manipulate the elements and better communicate the artist’s personal vision. The design elements that I have chosen to explore in this article include proportion, contrast, negative space, line and color. Using photographs from Walter Pall, a world-renowned bonsai artist, I will attempt to shed light on these few basic principles.

Proportion

When selecting a container for aesthetic purposes, the proportion of a tree to its container will make a big impact on visual balance. If the pot appears too big, the tree may seem weak. Conversely, the same is true. A container that appears to be small gives the main subject too much visual importance, thus rendering it out of balance. Here are two photographs of the same tree:





Figure 1.





Figure 2.

Both containers are a traditional style for a maple tree. They are both relatively shallow and serve to help the trunk and nebari gain visual attention. Now observe the difference between the two containers in terms of balance. The tree in Figure 1 has foliage that overpowers the design. The shallow container becomes ineffective and the trunk becomes lost under the top-heavy crown of the tree. Akin to wearing an undersized pair of spandex shorts, the small pot is too small in proportion of the rest of the design. (Okay, a bit much, but you get the point!) The same tree in Figure 2 appears better proportioned with a better pot and a small change in the foliage. The top lip of the pot provides an oval frame around the soil line, giving emphasis to the trunk and its base. Similarly the outside curve of the pot helps to validate a sense of great strength that is visually apparent in the trunk and base. Both tree and container are effectively combined to give the viewer a sense of balance. Thus proportion should always be considered when designing a balanced bonsai.


Contrast

Another concept to consider when selecting a pot is the principle of contrast. In two-dimensional art, when an artist wants to emphasize a particular part of a design, he can make that element appear different by using the elements that surround it: Light vs. dark, static vs. dynamic, small shapes vs. large shapes. When choosing a container for bonsai, the stylist can push and pull different design aspects as well, such as smooth or textured trunks, cool or warm colors, masculine or feminine features. If carefully selected, the pot can effectively highlight a feature to better balance the composition. Figure 3 has a prime example of the effective use of contrast.





Figure 3

The pot serves to offset a masculine feature of the trunk. This composition is mainly feminine with a masculine feature in the fissured bark. Highly regarded in bonsai, fissured bark can evoke a sense of age and character, two features typically seen in more masculine designs. Not letting this beautiful feature dominate, the artist achieves balance with the use of a classically shaped feminine pot. The purse-shaped container, with its feminine quality, has curved lines and a top lip that frames the soil line and tree base. It is this quality that is used to contrast the textured trunk. The pot also has a side profile that unifies with the shape of the trunk. These points effectively contrast the visual weight of the textured trunk, making it more balanced in the composition.

Negative Space

Negative space is the space that exists between objects. Like the empty space between the handle of a mug or the shape that is revealed when viewing the profile of a vase, negative space is just as important as the object that it reveals. When used strategically in bonsai, it can enhance the relationship between tree and container.





Figure 4

The pine shown in Figure 4 is cradled in a primitive, hand-formed crescent. Notice the jagged edges that are visible in both the left and right sides of the photo. This is well placed to mirror the lower outline of needles in the crown. In the well-suited container and the foliage above it, the negative space unifies relationship between both. The dark background serves to illuminate the negative space around these elements.

Line

In mathematical terms, a line is straight, one dimensional, and contains an infinite number of points. In artistic terminology, the element known as line can be represented in various ways, including curved, wide, broken, straight, or freehand. (Don’t try explaining this definition to a math teacher, namely my wife!) In addition, lines can merely be implied by a series of points that the eye will connect naturally. In bonsai, line can be used in a container to relate the pot to the tree.






Figure 5

In Figure 5, both the tree and the container have lines. This beautiful twin trunk sits in a dish container, which has the remnants of a rim - a broken line. Such a line gives visual interest, at least more than one that just moves straight. The viewer notices the rhythm of the broken line and is drawn to it. The line in the intentionally broken edge of the container gives visual impact and even complements the strong trunk lines. This serves to balance the very strong lines of the two trunks. It is this integration of line in both pot and tree that moves the viewer’s eye. The journey begins at the apex going down the trunks, to the front of the container, follows the jagged edge, and then back up the trunks and out of the composition. Next time a line appears dominant in a design, try heightening its impact with an integrated container.


Color

A final, and perhaps the most important aspect to consider within a composition, is that of color. A powerful force in the visual arts, color can be used for many purposes. Color can communicate mood, harmony and balance. The use of color is entrenched in art; without a trained eye it can be very overwhelming to use at first. The basic rule of thumb in pot selection is to use color to highlight a particular feature, such as the crimson highlights in a satsuki, or the pale green undertones in the bark of a buttonwood. Now I am going to use my background of color theory to show how color can correct a sense of imbalance in a design. Unfortunately, this article is printed in black and white. It will be challenging to explain color principles without being able to use colored examples, but I am up to the task. You, my consummate reader, must use your awesome powers of imagination to envision the glorious representation of color provided in Figure 6. Here we go!





Figure 6

The tree sits in a light sienna and cream-colored pot, which complements the color of the foliage. The glazed container completes a magnificent example of an asymmetrical composition. At first glance, this conifer appears to be leaning over. The foliage is predominantly located on the right side of the tree, the same side that the trunk is curving towards. On the lower half of the pot is a thin triangle revealing unglazed ceramic brown-grey clay.
A second, more thorough assessment of the entire composition illuminates Pall’s vision of a tree perfectly balanced yet poised with a bit of tension. The curving trunk and hanging foliage are held up by the strategic use of color on the pot. The wedge created by the unglazed portion gives visual weight, assisting to pick up the tree from its downward trend. In this case the lack of color props up the tree and balances it, while the trunk and foliage bring it back down. What a stunner!


To wrap things up, I would like to conclude with the following: If carefully created, bonsai can become art. Choose a container that balances your composition. Find a detail to embellish, a line to incorporate, or a color aspect to bring forward. Use the five design principles explored to shape your own vision.  Create your own masterpiece.

Credits

All trees and photographs copyright Walter Pall

Potters:

Fig. 1 Tokoname (Japan)

Fig. 2 Petra Tomlinson (UK)

Fig. 3 Korean

Fig. 4 William Vlaanderen (Netherlands)

Fig. 5 Isabelia (Slovakia)

Fig. 6  Gordon Duffet (UK)



Rob Addonizio
lives in Lake Helen, Florida, with his wife and two sons and is the owner of Taiko Earth Pottery. He makes traditional and custom hand built containers for bonsai. He is an active member of both the KAWA club and Central Florida Bonsai.